Afghanistan

Moskou - Vorige week schreven twee Russische topofficials een stuk in The New York Times over de rol van de Navo in Afghanistan. Wellicht de meest illustratieve achthonderd woorden van 2010 over hedendaagse Russische politiek.

Moskou - Vorige week schreven twee Russische topofficials een stuk in The New York Times over de rol van de Navo in Afghanistan. Wellicht de meest illustratieve achthonderd woorden van 2010 over hedendaagse Russische politiek. Het stuk stelt dat de Navo in Afghanistan moet blijven én een laffe club is die het niet verdient de strijd daar te winnen. Alleen het land van Chroesjtsjov - die met zijn schoen op tafel sloeg om ten overstaan van de Verenigde Naties zijn onvrede te uiten - vaardigt borstkloppers af die over de inval van de Sovjet-Unie in Afghanistan (1979) met droge ogen opschrijven: ‘In feite waren wij de eerste om de westerse beschaving te verdedigen tegen de aanvallen van moslimfanaten.’ Zo zat het net niet helemaal. De Russen vielen Afghanistan binnen om de ene communist door de andere te vervangen. De puinhoop die dat opleverde staat mooi beschreven in het recente The Great Gamble van Gregory Feifer. Met beschaving, westers of niet, had de inval weinig van doen.

De Russen verloren officieel 13.833 mensen, maar men spreekt informeel van 75.000 doden. Twee miljoen Afghanen waren dood of gewond tegen de tijd dat de Russen in 1989 een brandend land achterlieten. De man die door de Russen in Afghanistan aan de macht werd gebracht wist het net drie jaar langer uit te houden dan het sovjetregime zelf. En wat claimen de Russische ambassadeur bij de Navo en de gouverneur van Moskou in The New York Times? Dat de Russen die oorlog ooit gewonnen hebben onder meer door eerlijk op de grond te vechten en niet zo laf te zijn als de Navo en alleen maar vanuit de lucht te bombarderen.

De Russen vinden het ondertussen wel grappig dat de Amerikanen in het nauw zitten en veel geld uitgeven aan weinig resultaat. Nu de strijd opgeven zou heel slecht zijn voor het succesvolle imago van de Navo, concluderen Dmitry Rogozin en Boris Gromov, alsof hun baan plotseling het geven van pr-advies is. Wat ze niet zeggen maar wel denken: Afghanistan nu verlaten zou de hele zuidgrens van Rusland een stuk instabieler maken, met veel meer vluchtelingen, militanten en drugshandel, zonder dat de Russen daar zelf veel militaire slagkracht tegenover kunnen stellen. De combinatie van hysterie en brutaliteit die de twee hoge bureaucraten aan de dag leggen tekent hoe het Russische regime naar de wereldpolitiek kijkt.

Door wat zout in de wonden van de Navo te wrijven hopen ze op ruzie tussen de lidstaten, zodat het bijvoorbeeld nog minder aannemelijk wordt dat een land als Oekraïne zich bij de Navo kan aansluiten. Het idee was dat binnenkort Rusland en Amerika weer zouden praten over atoomontwapening (Start-verdrag). Daar moesten we maar niet te veel van verwachten. Poetin maakt zich op voor meer armpje drukken met Obama.