Game of Thrones

Aflevering 3 – Breaker of Chains

Laten we het eens over vertedering hebben. Over momenten van liefde en genegenheid. Over intimiteit en familiebanden. Met andere woorden, laten we het eens hebben over momenten in Game of Thrones waarin je als kijker werd geraakt door iets dat werd gezegd of gedaan.

Medium 140407110044.bfs 5xfcyaa1awj cropped 54 480 360 60 2.shrink.463x0

Joost de Vries –

Als het aan mij lag waren er meer van dat soort momenten geweest. Game of Thrones draait heel erg om haat en maar weinig om liefde – en volgens mij hebben die twee altijd met elkaar te maken. Al die strijdende families, en zo weinig familiegevoel. De Lannisters hebben drie seizoenen voor elkaar oorlog gevoerd en het aantal vriendelijke gesprekken onderling is op de vingers van één hand te tellen. En juist dat beetje liefde maakt het drama zoveel groter. Dus ik kon mijn hart ophalen met aflevering 3, Breaker of chains, een verrassend tedere aflevering. Met teder bedoel ik niet dat er geen gruwelijke dingen gebeuren, dat mensen geen dubbele agenda’s hebben – maar dat het een aflevering is waar personages op een manier met elkaar praten zoals gewone mensen dat zouden doen. Met humor en genegenheid.

Het begint bij het opgebaarde lichaam van koning Joffrey, waar zijn rouwende moeder met zijn broertje, Tommen, naast zit. Tommen gaat Joffrey opvolgen. Tywin komt langs en voor het eerst toont hij zich grootvaderlijk: hij onderwijst Tommen over het koningschap, doet vriendelijk en enthousiast tegen hem als hij goede antwoorden geeft, legt zijn hand op zijn schouder. Als Jaime de zaal binnen komt lopen legt die ook zijn hand op Tommens schouder en vraagt, oprecht, hoe het met hem gaat. Sinds Ned Stark bij zijn gezin vertrok (seizoen 1, aflevering 1) hing er niet zo veel gezinsgevoel in de lucht.

Nog meer vertedering: in de cel huilt schildknaap Podrick als hij afscheid moet nemen van Tyrion. Jaime troost zijn zus Cersei, maar weigert Tyrion te vermoorden – ‘Hij is mijn broer!’ Ah, familiebesef! Ergens op het platteland maken een vader en een zoon heel erg vader-en-zoonlijk grappen met elkaar. Sam regelt onderdak voor Gilly en weerstaat de kans haar pooier te worden. Ze hebben een lief, bijna flirtend moment, op de bank.

Natuurlijk houdt die vertedering niet stand: Ygrid schiet de vader neer, Jaime verkracht zijn zus – so much voor het familiebesef. Of de vertedering is bedenkelijk: probeert Tywin zijn kleinzoon niet te manipuleren om een meer kneedbare koning dan Joffrey te maken? Daarmee is Game of Thrones vooral Game of Lannisters geworden. Toch al de familie met de interessantste karakterontwikkeling. Cersei wordt langzaam gek, Jaime ontdekt langzaam zijn geweten, Tyrion leert zijn hedonistische levensstijl af en Tywin, Tywin probeert gewoon de boel bij elkaar te houden.

Verder was dit een aflevering waarin flink wat verhaallijnen zijn uitgezet, waar we ons waarschijnlijk de rest van het seizoen mee gaan bezighouden. Littefinger heeft Sansa helpen ontsnappen uit King’s Landing en vaart met haar weg (waar naartoe?); bij The Wall moeten Jon Snow en de Nightwatch besluiten of ze de plunderende wildlings van Ygrid en Barbarossa stoppen, of de muitende oud-Nightwatchers (gaat dat lukken?); Tyrion gaat berecht worden (is hij schuldig?); Tywin sluit een verbond met de immer-bordeel-bezoekende prins Oberyn, waarbij hij wraak voor zijn vermoorde zus aanbiedt in ruil voor informatie tegen Tyrion (als dat maar goed gaat!); Daenerys wil de slavenstad Meereen bevrijden (spannend!). En Arya en The Hound wandelen ondertussen rustig verder door Westeros. Ik voorspel dat ze aan het einde van het seizoen in Santiago de Compostela aankomen en alle zonden worden vergeven.

Meest sadistische moment: toen Daenerys Ser Jonah haar ‘beste vriend’ noemde. Arme Jonah, wat is hij verliefd op Daenerys en wat houdt ze hem gemeen gevangen in de ‘friend zone’. Mijn hart breekt elke keer als ik het zie.

Grappigste dialoog: Arya tegen The Hound, nadat The Hound een vriendelijke boer die hen onderdak en voedsel had gegeven zojuist heeft beroofd. ‘You are the worst shit in the Seven Kingdoms!’ (Oké: technisch gezien is dit geen dialoog, maar wat is het toch grappig om Maisie Williams, zeventien jaar oud (ze ziet eruit als veertien) dit soort dingen te horen zeggen.)

Jan Postma –

Joost, we kijken Game of Thrones en jij wil het daarna over vertedering hebben? Je noemt dit een ‘verrassend tedere aflevering’? Op dramatische toon zeg ik dan: ‘Haha, laat me niet lachen.’ Tederheid schittert door afwezigheid in dit universum. O, tot die conclusie kom je ook.

Suspension of disbelief en zo, ik weet het, maar deze serie over draken en Noordpool-zombies is op z’n ongeloofwaardigst wanneer de acteurs de ondankbare taak krijgen te bewijzen dat hun personage in staat is tot gevoelens die we als tekenen van menselijkheid zouden omschrijven.

Ik chargeer. Tyrion zond Shae uit liefde heen, knullig en wat ongeloofwaardig maar toch, Ygrid en Jon ‘puppy eyes’ Snow, ook die twee hadden momenten die een zekere tederheid in zich droegen, Sam en Gilly, natuurlijk. En Cersei; tederheid is niet het juiste woord, maar waar ik na afloop van de vorige aflevering nog dacht dat ze een hand had in Joffs dood was één moederoerschreeuw aan het begin van deze aflevering genoeg om me van die gedachte te genezen. Cersei’s verbitterdheid – tegelijk onpeilbaar diep en altijd maar een halve millimeter onder de huid van haar gezicht zichtbaar – is zowel een aanklacht tegen de wereld waarin ze er als vrouw maar half toe doet als een illustratie van hoe een wereld eruitziet waarin er een tekort aan tederheid is. Maar vaak neigt dat wat voor tederheid moet doorgaan naar soap-achtige emokitsch.

Zo, dat was het onderwerp tederheid. Afstrepen en doorbikkelen, want dit is een tragedie van het zwartste soort. Hier gaat de relatie tussen een broer en een zus van huis-tuin-en-keuken-twincest naar twape. Tederheid, ik zeg het nogmaals, weer op dramatische toon: ‘Haha, laat me niet lachen!’

Helemaal aan het begin van de aflevering, alleen voorafgegaan door Cersei’s oerschreeuw en Tywins opdracht de stad af te sluiten, was er een piepklein maar o zo veelzeggend dialoogje.

Dus, Joost, stel dat Arya en The Hound inderdaad in Santiago de Compostela aankomen, dan is het waarschijnlijk toevallig ’s nachts. The Hound wordt in het donker door Prins Oberyn, daar ook aanwezig, per abuis aangezien voor zijn broer The Mountain – die Oberyns zusje verkrachtte en in tweeën spleet – en gedood. Want: the night is dark en full of errors.

Speculatie: Als niet Cersei Joff vergiftigde, wie dan wel? Prins Oberyn leerde ooit een hoop over vergif, zo bleek, maar het moge duidelijk zijn: Tywin is onze prime suspect. Wee hem als zijn dochter er ooit achter komt – en waarom zou ze er niet achter komen? – ik denk dat hij dan gruwelijk aan zijn einde komt.

Michiel Huisman-watch: Michiel Huisman, die in z’n eentje Treme verpestte, valt me nog altijd alleszins mee. Wat heet: ik begin voorzichtig fan te worden.

Niña Weijers –

Veel internet-ophef over deze aflevering vanwege de verkrachtingsscène die door regisseur Alex Graves niet als zodanig wordt beoordeeld. Zijn verklaring: broer en zus kicken nu eenmaal op machtsstrijd, dus uiteindelijk is Jaime’s geweld voor Cersei een turn-on.

Deze waardeloze rechtvaardiging is er eentje van het kaliber ‘meisjes die neezeggen bedoelen eigenlijk ja’. Interessant detail is ook dat de verkrachting (twape, nice one Jan) alleen in de tv-serie bestaat: in het boek is de seks weliswaar ruw en nogal freaky, zo naast hun opgebaarde zoon, maar door beide partijen vanaf het begin af aan gewenst.

Het is om meerdere redenen jammer dat het in de serie een verkrachting geworden is. Ten eerste omdat het de scène berooft van z’n dubbelzinnigheid, wat die Graves ook moge beweren met zijn nee-is-eigenlijk-ja-retoriek. Jaime verkracht Cersei, die fysiek niet tegen hem is opgewassen, en dat is dat. Juist die donkere aantrekkingskracht tussen broer en zus, zo verwerpelijk en duister en ondoordringbaar, is intrigerend. Deze scène haalt dat mysterie onderuit. Cersei wordt voor de zoveelste keer monddood gemaakt door een mannelijk familielid en Jaime, die eerder in de bres sprong voor Brienne of Tarth toen die verkracht dreigde te worden door een stelletje onverlaten, doet hier precies wat hij destijds zo verachtte. Dat maakt hem als personage niet interessanter, maar platter: net als de verwerpelijkste eencelligen die in de serie al plunderend, moordend en verkrachtend door het land trekken, is hij niet in staat zichzelf te bedwingen.

Dat Jaime over minder moraal blijkt te beschikken dan ik misschien had gehoopt: soit. Als iets de zeven koninkrijken verenigt is het de cynische levenshouding van haar inwoners, met de Lannisters als lichtend voorbeeld. Maar deze scène klópte gewoon niet. Waar de incestueuze verhouding tot nu toe geraffineerd was, complex, en daarom juist schokkend, werd hij nu in een paar botte stoten (ja, sorry hoor) volledig ontdaan van zijn geheimzinnigheid. Hoe naar en ongemakkelijk deze scène ook was – dat lijk van Joffrey ook, ik dacht de hele tijd dat het boven op ze zou vallen –, hij was vooral ontluisterend banaal. Ja, de dood van een kind is dat ook, en ja, Jaime voelde zich vast enorm gecastreerd door die missende hand, maar het kan niet anders of de verhouding tussen broer en zus is voorgoed verpest. Als dit door moest gaan voor een turn-on, dan was de night bright and full of butterflies.

Speculaties : Het lijkt me dat Littlefinger Joffrey heeft vermoord. Al zou het ook die gewiekste Olenna Tyrell kunnen zijn geweest, die haar kleindochter wilde behoeden voor een huwelijk met een sadist. Of nee, nog beter: een samenwerking tussen Olenna en Tywin. Grootouders united!