Afstotingskracht

PAOLO GIORDANO
DE EENZAAMHEID VAN DE PRIEMGETALLEN
Uit het Italiaans (2008) vertaald door Mieke Geuzebroek en Pietha de Voogd
De Bezige Bij, 318 blz., € 18,90

Het meisje knakt: 1983, Alice wordt dagelijks door haar vader de skipiste op gejaagd om tot kampioene gedrild te worden. Ze zondert zich af om te plassen, ze poept in haar broek, ze breekt een been. Zij zal haar leven lang brekebeen blijven en nooit meer eten.
De jongen breekt als hij zijn tweelingzusje Michela kwijtspeelt: 1984, de extreem begaafde Mattia laat zijn debiele zusje in een park achter omdat hij zich voor haar schaamt als hij op een partijtje is uitgenodigd. Daar komen de twee elkaar tegen: pionnen in een pesterig spelletje van een balorige schoonheid die gesteund door haar hofhouding de twee op elkaar pint.
Het is alsof beiden, alle twee tegen hun zin op het feestje, voor eeuwig wraak zweren. De roman zegt dat niet, maar beider etappes lopen tot 2007 parallel, spiegelbeeldig: eenzaam zijn ze als naburige priemgetallen, aldus de metafoor van de titel. Het is in de geest van de wiskundige Mattia. Beiden beschikken over een taaie afstotingskracht; om hen heen een ijzige lucht van angst. Alice zal gaan fotograferen en zo ongenaakbaar blijven dat zij tijdens haar huwelijk met een arts bijna letterlijk uithongert.
Mattia zal na de verdwijning van zijn tweelingzusje in 1984 nooit meer enige aanraking dulden; in plaats daarvan steekt en snijdt hij zichzelf. Het is maar goed dat Alice en Mattia elkaar op het laatst niet krijgen; zoals de schrijver er ook goed aan heeft gedaan geen psychologica te bedrijven.
Het woord eenzaamheid uit de titel blijft tot getallen beperkt; voor de geestestoestand van de twee zou een ander woord nodig zijn. Waar Paolo Giordano (1982), natuurkundige, in zijn debuutroman niet aan de verleiding van uitleg en commentaar kan ontkomen, gaat het om abstractere betogen.
Op het laatst vliegt Mattia toch terug uit het Scandinavische land, waar hij een cursus algebraïsche topologie geeft, als hij een hulpkreet van Alice ontvangt. Maar hij gaat bewust niet door met wat in hun jeugd begonnen leek.
Onmiddellijk vertrekt hij weer: ‘Hij wist het intussen. Een keuze maak je in een paar seconden en de rest van je leven betaal je de prijs ervoor.’ De achtereenvolgende data in de roman markeren zulke momenten in dit intrigerende parallelverhaal.