Body Count

Agressieproblemen

Het album werd destijds overschaduwd door een hevige rel, maar inmiddels geldt het debuut van Body Count uit 1992 als een klassieker onder de liefhebbers van metal, hardcore, punk maar ook hiphop. Body Count was dan ook de band van rapper Ice-T.

Medium muziek

Hij had een volledig zwarte band om zich heen verzameld, bestaande uit muzikanten die op de gitarist Ernie C na meer op attitude dan op techniek waren geselecteerd. Een volledig zwarte band in de metal, dat was een zeldzaamheid, en precies daarover ging dan ook het extreem amusante nummer There Goes The Neighborhood, waarin blanken zich beklagen dat ‘them fuckin’ niggas’ nu ook al hun muziek overnemen. De toon van het nummer was exemplarisch voor het album, dat veel sociale kwesties radicaal aansneed, maar met zoveel knipogen dat het nooit echt grimmig werd.

Die knipogen sneeuwden allemaal onder in de landelijke rel over het nummer Cop Killer, geschreven vanuit het perspectief van zwarte jongeren uit de getto’s die wraak namen op gewelddadige agenten. Ice-T kreeg veel meer dan het gehoopte relletje: hij werd opeens in de rol gedrongen van de ideoloog achter geweld tegen de Amerikaanse politie. Hij had met Body Count getekend bij een grote platenmaatschappij, het machtige Warner, en die liet de rel, waar zelfs president George Bush zich over uitsprak, niet nog verder uit de hand lopen: Warner schrapte het nummer van het album.

Hoe verder de jaren vorderden, hoe groter de status van Body Counts debuut werd. Het tweede album Born Dead was snoeihard, het derde een herhaling van zetten en het wanstaltige vierde waarschijnlijk het slechtst geproduceerde metal-album sinds de uitvinding van het mengpaneel. Het leek over met Body Count, ook vanwege de onfortuinlijke omstandigheid dat de enorme variatie aan mogelijke doodsoorzaken die Ice-T in Violent Demise had bezongen inmiddels betrekking op zijn band had gekregen: op Ernie C en Ice-T zelf na was de hele originele line-up van Body Count overleden.

Maar opeens was er onlangs de nieuwe single Talk Shit, Get Shot. Een Body Count-nummer van ouderwetse kwaliteit: opzwepend, beter geproduceerd en gespeeld dan ooit, en met Ice-T’s typische cartoonesk gewelddadige draai aan een relevant onderwerp: het onbestraft belasteren en bedreigen online. Ice-T op zijn best: moreel verwarrend. De combinatie van rap en metal klonk destijds vernieuwend en inmiddels alweer bijna nostalgisch en het album zakt tegen het einde weliswaar in door de overmaat aan het traditioneel zwakke punt van Body Count (midtempo nummers), maar daarvoor heeft Ice-T vaak genoeg met scherp geschoten. Hij trekt de wereldhit 99 Problems van Jay-Z, waarvoor hij zelf op zijn album Home Invasion het fundament legde, overtuigend naar zichzelf terug en zijn tirades tegen vrienden zonder werk (in Get A Job: ‘I have a problem too/ I keep feeding you’) of met verslavingsproblemen (Back to Rehab) krijgen een muzikale ondersteuning die net zo lomp is als de boodschap.

Het wordt ouderwets hilarisch in Institutionalized, losjes gebaseerd op het gelijknamige nummer van Suicidal Tendencies. Ice-T zingt vanuit het perspectief van iemand met een ‘anger problem’ die krijgt te horen dat hij minder Xbox moet spelen, minder vlees moet eten en minder suikerhoudende frisdranken drinken. Het is een kruising tussen het selectieve ‘vrijheid boven alles’-sentiment van de Tea Party, de gewelddadige wraakfantasieën van de lone wolf, en de onmachtige frustraties van de ‘average Joe’ die krijgt te horen dat Oprah Winfrey laatst nog op tv waarschuwde voor het gedrag van mannen als hij. Ice-T’s reactie: ‘Oprah ain’t got no man.’


Body Count, Manslaughter

Beeld: Body Count