Allah, gun me te worden zoals Campert

Ik droomde vannacht over Remco Campert. Ik had gisterenochtend een filmpje van negentien seconden gezien: Amsterdam, zebrapad, blauwe tas die slingert in een hand, wandelstok in de andere, zwarte jas tot over zijn knieën, Campert. Hij kijkt naar de grond, zijn schouders zijn voorover gebogen. (Vaak krimpen ouderen en krommen hun rug en schouders, alsof hun lichaam al naar de grond trekt. Is het een voorschot op de dood?) In mijn droom liep hij ook, maar veel sneller en makkelijker dan in het filmpje. Maar dat is zo met dromen, in dromen gaat alles sneller: ikzelf kan altijd harder rennen; vliegtuigen vliegen sneller; vallen gaat makkelijker.

Na dat filmpje bekeek ik zijn optreden bij College Tour, een paar video’s waarin hij voordraagt en ik las twee columns. Dat was meer dan genoeg. Ik was bang zoveel van hem te houden dat ik hem zou willen worden; te bidden en God te vragen mij als hem te maken. Noem dit geen liefde, dit is meer dan dat. Ik vermoed dat zij die zo oud mogen worden altijd al mensen zijn die andere schepsels geen kwaad deden; God wil hen niet dood hebben.

Ik hoorde voor het eerst over hem toen bekend werd gemaakt dat hij zou stoppen met schrijven. Vaak hoor ik voor het eerst over bekende mensen als ze dood zijn – ik weet niet hoe dat komt, leef ik in een andere wereld? Bij Prince en Aretha Franklin gebeurde het ook al.

Die nacht had ik niet goed geslapen, ik woelde en piekerde. Sinds drie maanden lig ik op een matras op de grond. Nou, Hizir, is God een man? Dus een mens? Ik zou willen dat God alles behalve man is. Sowieso is geloven eigenlijk een te moeilijk ding. En, je zou maar je hele leven op zoek gaan naar antwoorden, om dan toch te sterven met diezelfde vragen.

Ik moet denken aan een bekende van me, laten we haar Lotte noemen. Lotte is veel ouder dan ik. Onlangs stuurde ze een filmpje van een alien. ‘Kijk, Hizir’, schreef ze. Het was een animatie. ‘Nee, kijk eens beter’, zei ze. Kijk totdat je een alien ziet, totdat je gelooft dat het een alien is, bedoelde ze. En ze stuurde me foto’s van graancirkels: kunst door aliens.

Lotte legt tarotkaarten en kan communiceren met engelen, dan doet ze haar ogen even dicht. Soms geven die engelen haar tekenen, in haar dromen bijvoorbeeld. Ik vraag me wel eens af of ik ook niet zo ben als zij, dat ik overtuigd ben in wat ik geloof omdat ik zo ben gaan kijken, bleef kijken, nogmaals keek, ben gaan lezen, bleef lezen en mijn gelijk ben gaan zoeken.

Eigenlijk, misschien heeft mijn fascinatie voor Campert wel een heel andere reden. Nu ik google op ‘Remco Campert gedichten’ zie ik dat hij veel dicht over de dood, doodgaan of oorlog. In haast elk stukje dat ik hier heb geschreven, is er iemand vertrokken, doodgegaan, mist er iets. Nu weer.

O Allah, U zal vast man noch mens zijn, maar gun mij te worden zoals Remco Campert.