Popmuziek: Price, The Chicks & Andrews

Alle fouten van je vader

Het country-verleden is inmiddels vooral een erfenis: het nieuwe werk van The Chicks drijft op fraaie koortjes, vaak een fijnzinnig duet tussen moderne popmuziek en een country-echo en soms ook ronduit glad geproduceerde pop vol hitmaniertjes.

The chicks © Courtesy of the artist

De dag voordat de oorlog tegen Irak begon, vertelden de Dixie Chicks tijdens een live show aan hun publiek dat ze niet achter die oorlog stonden en dat ze zich schaamden dat president George W. Bush net als zij uit Texas kwam. Het kostte de band uiteindelijk zeven jaar om over de ongemeen felle reacties heen te komen die dat statement opriep, van boycot-acties bij platenzaken tot zwarte lijsten. De Dixie Chicks werden de paria’s van de traditionele country en de heldinnen van de linkse, alternatieve kant van de country-scene.

Toen de drie leden dit jaar een tweet zagen waarin de confederatievlag werd omschreven als ‘Dixie swastika’, wisten ze zeker wat ze al een tijd vermoedden: dat ‘Dixie’ moest uit de bandnaam. Dus is Gaslighter het eerste album van The Chicks.

Rode draad door het album is de recente scheiding van zangeres Natalie Maines. De echtscheiding haalde vorig jaar de Amerikaanse pers, omdat Maines’ ex-man, acteur Adrian Padar, onder meer inzage eiste in al Maines’ nieuwe muziek; hij wilde voorkomen dat ze teksten aan hem zou wijden. Nou, die poging is mislukt: ‘Swore that night till death do us part/ But you lie-lie-lie-lie-lied (…) Gaslighter, big timer/ Repeating all of the mistakes of your father.’

Er zit bitterheid in Maines’ teksten; woede, deceptie, maar vooral veel kracht. Het country-verleden is inmiddels vooral een erfenis: het nieuwe werk van The Chicks drijft op fraaie koortjes, vaak een fijnzinnig duet tussen moderne popmuziek en een country-echo (de banjo in Sleep at Night), en soms ook ronduit glad geproduceerde pop vol hitmaniertjes.

Aanmerkelijk warmer geproduceerd en subtieler gearrangeerd is dan het nieuwe album van Margo Price, That’s How Rumors Get Started. Price put uit de countryrock en americana, opvallend vaak uit gospel, en zelfs een keer uit post-punk en new wave uit de late jaren zeventig. Ze reflecteert op haar plotseling verworven status als de toekomst van country en de daarbij horende diepe duik in het grote meningencircus (‘Call me a bitch/ Then call me baby/ You don’t know me/ You don’t own me’) en ze bezweert dat ze niet zal vergeten waar ze vandaan komt: ‘I won’t forget what it’s like to be poor’. En altijd klinkt die loepzuivere warme gloed van een stem, een van de twee mooiste in de alternatieve country van nu.

Van de andere, Courtney Marie Andrews, verscheen deze week het nieuwe album Old Flowers, en dat is werkelijk tranentrekkend mooi. Haar samenwerking met producer Andrew Sarlo (Bon Iver, Big Thief) was het beste idee mogelijk: nummers als If I Told zijn prachtig dromerig, daaroverheen klinken haar even kordate als rake teksten (‘Fall in love/ If it doesn’t work out/ That’s how you get hurt’), en vooral: de stem met de mooiste snik sinds Dolly Parton.


Margo Price, That’s How Rumors Get Started; Courtney Marie Andrews, Old Flowers; The Chicks, Gaslighter