Alleen

Op een dag ging mijn dochter op vakantie. Mijn vriendin vertrok ook naar het buitenland, mijn ex-vrouw was weg en mijn andere ex is al jaren zoek, en eigenlijk waren ook al mijn vrienden vertrokken; de een deed een tournee, de ander was met zijn gezinnetje weg – en opeens was ik alleen.
Alleen zijn is het besef dat je alleen bent. Het was geen eenzaamheid, dat gevoel ken ik. Eenzaamheid is meer de onmogelijkheid om contact te maken. Eenzaamheid is niet kunnen uitdrukken wat je zou willen. Ik was alleen. Dat is: alleen.
Dat kan een prettige toestand zijn, maar dat was het nu niet. Ik was angstig. Wie angstig is, heeft zich niet verzoend met de dood. Ik dacht dat ik dat wel had gedaan – ik heb in de loop der jaren zoveel over de dood nagedacht dat ik meende geen vrees meer te kennen. Maar dat was niet zo.
Ik herinner me nog heel goed dat mijn dochter werd geboren. Ik hield haar, even nadat ze ter wereld was gekomen, in mijn handen en voelde toen mijn eigen levensangst verdwijnen – het ging nu om haar. Egoïsme – en dat zit ook in doodsangst – zou immoreel zijn geweest. Zorg en aandacht moesten nu aan een ander wezen worden geschonken.
Gek genoeg werd ik een paar jaar later eenzaam. Ik was toen niet alleen. Ik zorgde en had zorgen – dat is eenzaamheid.
Ik was nu alleen en voelde tevens bezorgdheid. Over mezelf, maar ook over mijn naasten. Als ik nu ziek werd? Erg ziek? Of ik kreeg weer last van mijn hart? Of er gebeurde iets met mijn dochter? Of met mijn vriendin? Waar moest ik dan heen? Wie moest ik bellen? Ik kon toch niet zomaar Die En Die bellen – daar geneerde ik me te veel voor. Mijn huid is van schaamte, die kan ik niet uittrekken als een trui.
Ik heb jaren niet getobd, maar nu opeens was het er weer, en het was geen welkome vriend, maar een verbitterde vijand. Had ik het feit dat ik alleen was niet aan mezelf te danken? Kwam het niet door mijn gebrek aan empathie? Was mijn nukkige egocentriciteit niet tegen mij gaan werken? Wat had mijn levenshouding mij eigenlijk gebracht? Had die mij verrijkt? In welk opzicht dan? Dat ik wat boeken had geschreven die niemand wilde lezen? Dat ik artikelen schreef die mensen kwaad maakten?
Daar zat ik in mijn huisje, alleen. Misschien was ik toch wel eenzaam, maar je hoort dat eigenlijk niet te zeggen.
Ik stuurde mijn dochter maar weer een sms’je. Maar ik kreeg niks terug. Ik had haar een uur geleden ook al een sms’je gestuurd en daar had ik toen als antwoord ‘goed’ op gekregen, wat ik natuurlijk weer te weinig vond.
Wanneer ik nou eens gewoon middle of the road zou zijn, zou dat niet helpen? Een beetje D66, een beetje PvdA. Wilders: bah. Bos: zwak. Boris van der Ham: aardige peer. Ja, ik vind het nieuwe boek van Van der Heijden ook erg mooi, maar ik lees Grunberg ook graag. Ik ben gek op Italiaanse films, mevrouw. Ons weekend is: uitslapen en dan met croissants op bed uitgebreid de kranten lezen, terwijl op de achtergrond klassieke muziek uit de radio klinkt.
Waarom wil en kan ik dat niet en komt me deze hemel als hel voor, terwijl ik nu toch ook vastgebeten zit in de bek van mijn vettige bed.
Zou ik weer gaan roken? Dat was altijd plezierig. Ik ben gestopt toen ik last kreeg van mijn hart. Maar als ik nu heel kalm aan doe, bij wijze van straf voor mijn manier van leven in de vorm van een klein geschenk. Met een drankje erbij. En dan vanavond misschien een joint.