Menno Hurenkamp

Allemaal brabo’s

Het aantal incidenten met een racistisch motief neemt toe, melden de politiediensten. Aanslagen op islamitische scholen, bierflessen door ruiten van moskeeën. Het is meer verveling dan haat, denkt zowel politie als bestuur. Men waakt er terecht voor de hangjongeren weg te zetten als een stelletje neonazi’s. De gemeente Venray durft zelfs aan te kondigen dat ze meer jongerenwerkers aanstelt in de strijd tegen etnisch geweld. Meer jongerenwerkers, die proberen om de jeugd alternatieven te bieden voor het knetterstoned met stenen naar medeburgers gooien. Dat moet je maar durven in een tijd waarin van populaire neoconservatieven alleen geweld het antwoord op geweld mag zijn. Geert Wilders stelde razendsnel kamervragen toen bleek dat een stel Marokkaanse jongeren in Eindhoven lastig deed. (Venray, Uden, Eindhoven: incidenten zijn tegenwoordig in Groot-Brabant.) Maar over de witte horden heeft Wilders niks gezegd. Wellicht dat hij zijn eigen volk wel degelijk liever een buurthuis dan een tuchthuis gunt.

De ontwikkeling op de achtergrond kan niet serieus genoeg genomen worden. Risicokinderen, of ze nu vreemdelingen of witte medeburgers pesten, hebben vaak risico-ouders. De ouders van Lonsdale-jeugd weten zich in hun afwijzing van moslims gelegitimeerd door elk «zeggen wat je denkt»-conflict dat de media haalt, denk aan het «kordate» optreden van Rita Verdonk richting handweigerachtige geestelijk leiders. De migrantenouders van «rotmarokkaantjes», defaitistisch door de wijze waarop ze blijkbaar de schuld van alles in dit land zijn geworden, leggen de handen die zouden moeten opvoeden nog dieper in de schoot. Trekken we ons terug in de eigen omgeving?

Neem de recente cijfers over discriminatieklachten van het Centrum voor Onderzoek en Statistiek te Rotterdam. Er komen in Rotterdam de laatste jaren minder klachten binnen over discriminatie in de horeca, en ook minder klachten over discriminatie in de media of in de politiek. Ook in het onderwijs neemt het aantal klachten af. Goed nieuws omdat er minder gediscrimineerd wordt? Deels. Aannemelijk is ook dat migranten meer eigen uitgaansleven en meer eigen onderwijsvoorzieningen hebben gecreëerd, en dat er daarom minder te klagen valt. Over de arbeidsmarkt en de politie neemt ondertussen het aantal klachten toe. Dat betekent dat de verhouding tussen migranten en de officiële vertegenwoordigers van de Rotterdamse maatschappij verhardt. Een onmiskenbare indicatie van een groeiende kloof tussen de verschillende bevolkingsgroepen.

Nu is het woord kloof verraderlijk: sommige kloven zijn diep maar héél smal, andere breed maar erg ondiep. Wanneer iemand kwezelachtige ideeën heeft over God of Allah maar wel de rechtstatelijke democratie onderschrijft, is sprake van een diepe maar erg smalle kloof met het gros van de Nederlanders. Alleen filosoof en atheïstisch kruisridder Herman Philipse – wiens computer automatisch na opstarten een geactualiseerd opinieartikel naar de krant verstuurt met als conclusie dat God niet kan bestaan – durft daar niet overheen te stappen. Tolerantie, datgene verdragen waar je het niet mee eens bent, is niet makkelijk in een immigratiemaatschappij. In theorie vergt het: goed onderwijs, bereidheid te luisteren. In praktijk vergt het: slikken dat de werkelijkheid ingewikkelder is dan dat alle migranten moslims zijn én niet deugen, dat de moslim Abu van der Ven die Geert Wilders doodwenste óók een Limburger is, een soort Brabander dus. Dat is natuurlijk een werkelijkheid zonder inhoud voor de Ven rayse etters, maar des te meer reden om wel wat inhoud in hun bestaan te organiseren.