POPMUZIEK: Fink

Alles onder de huid

Steeds als Fink naar Nederland komt, is hij iets groter. Begon hij in 2006, toen zijn eerste album verscheen, in Bitterzoet in Amsterdam, volgende week staat hij voor het eerst twee avonden in Paradiso, en beide avonden zijn uitverkocht.

Fink, de artiestennaam van Finian Greenhall uit Bristol, heeft een bijzondere route afgelegd. Als tiener speelde hij gitaar, maar vervolgens ontdekte hij de elektronische muziek waar zijn geboortestad Bristol in uitblonk. Onder een andere artiestennaam maakte hij een technoplaat om vervolgens al snel op te schuiven richting triphop. Het eerste album van artiest Fink onder die naam verscheen in 2000 en was een onvervalst triphop-album. Het was de tijd waarin Massive Attack uit Bristol na hun meesterwerk Mezzanine op het toppunt van hun roem waren. En waarin Portishead, eveneens uit Bristol, had bewezen hoe krachtig die donkere, onrustige muziek ook live kon zijn. Finks triphop-album Fresh Produce ademt nadrukkelijk de erfenis van zijn stadsgenoten, zonder overigens te tippen aan hun niveau.

Maar vervolgens herontdekte hij zijn gitaar, en schoof zijn muzikale voorkeur weer terug richting zijn jeugd. Fink werd een singer-­songwriter, en dat is hij nog steeds. Soms treedt hij in z’n eentje op, meestal met een kleine band. Wat hem bijzonder maakt, blijkt andermaal op zijn onlangs verschenen eerste live-album Wheels Turn Beneath My Feet. De deels in Paradiso opgenomen nummers, een dwarsdoorsnede van zijn vier albums, hebben een consequent volgehouden sfeer. Bandleider Fink is niet van de dynamiekverschillen, gitarist Fink niet van de virtuositeit, tekstschrijver Fink niet van de grote woorden en zanger Fink niet van de uithalen. In al zijn hoedanigheden is Fink de kalme, beheerste opvoerder van spanning. Hij rekt zijn nummers met gemak tot ver boven de zes minuten uit, en daarin draait alles om een herhaling, en het opvoeren van een donkere spanning, die soms ontlaadt, maar nooit in bombast. Het is aan de ene kant de broeierigheid waar U2 in excelleerde ten tijde van The Unforgettable Fire: nummers die de luisteraar opzwepen, zonder zelf aantoonbaar opzwepend te zijn. Alles onder de huid. En aan de andere kant is het de opbrengst van zijn jaren in de triphop: Fink heeft geleerd traag te durven zijn. De live-uitvoering van This Is the Thing bijvoorbeeld, opgenomen in Paradiso, met die prachtige zin ‘And the things that keep us apart keep me alive/ And the things that keep me alive keep me alone’: de live-­versie stuwt, pulseert en neemt toe in slagkracht, maar nooit in het rood. Daar is Fink een meester in: de hand om de keel van de luisteraar, en het knijpen onmerkbaar langzaam opvoeren. In zijn teksten is het meestal donker, laat, en staan relaties op knappen, of spoelen de restanten al op de klippen. Zijn stem, doorrookt en diep, doet de rest.

_* * *

Fink,_ Wheels Turn Beneath My Feet, label: Pias. Fink speelt vrijdag 23 en zaterdag 24 november in Paradiso Amsterdam (uitverkocht)