TELEVISIEZangpedagogiek

Als burlende elanden

De site van de familie Pondman bleek vanwege overbelasting afgesloten. Wel staan ze op eentje waar muzikanten sponsoren werven voor het maken van een cd. De bezoeker die onder de indruk is van geluidsfragmenten kan minimaal tien dollar storten en toont zich believer in talent en toekomst. Vijfduizend zijn er nodig. De Pondmannetjes staan op 1 – sterk contrast tot die platgelegde site. Verbazingwekkend ook weer niet voor wie het door de tieners gezongen terzet uit I Lombardi hoort, al zijn er bejaarde liefhebbers van wapperend gegalm – maar die zitten niet op internet. Die believer heet niet Ernst Daniël Smid, die vader Pondman en zijn vijf kinderen afbrandde in de arena van De wereld draait door. Het zou kunnen dat pa zelf betaalde want die is rotsvast believer in de kinderen, hun toekomst en vooral in zijn eigen zangpedagogiek.
De botsing tussen die twee walrusstieren was er een waar tv-makers pap en de honden geen brood van lusten: Bekende Nederlander verplettert Onbekende nadat hij die eerst met slagtanden heeft opengescheurd. Met Smid denk ik dat Pondmans (zang)pedagogische opvattingen heilloos zijn en de resultaten ervan nauwelijks aan te horen, ondanks vermoede mogelijkheden en verbazend stembereik. Wellicht zijn ze inderdaad schadelijk voor jonge stembanden. Maar soms wordt gelijk zo demagogisch gehaald dat het zoniet sympathie dan toch mededogen wekt voor de vermorzelde. Tijdens het gevecht wist ik weinig van de verliezer, maar dat zijn vijf kinderen, object van liefde, trots en patriarchale benadering machteloos moesten toezien hoe hun aanbeden vader werd afgeslacht, dat was nauwelijks om aan te zien. Dus bekeek ik via de site van Het uur van de wolf alsnog de gemiste documentaire Het familie ensemble van Wilko Bello, aanleiding tot alle commotie. Aanbevolen. Al deelde ik daarna Smids vaststelling dat het afgelegen wonende gezin trekjes van een sekte heeft – wie kan zo stom zijn als Smid om te denken dat luid minachtend gebulder ten overstaan van een massapubliek deprogrammerend werkt? Integendeel, lijkt mij. De ontstelde gezichten van de zwijgende meisjes, de dappere pogingen van de jongens om vader te hulp te schieten, weerspiegelden niet het makkelijke gezonde verstand van de Bariton maar verbijstering over een populistisch universum dat echt zo in elkaar bleek te zitten als vader altijd al zei.
Vreselijke man, die Smid. Vreselijke man, die Pondman. Maar die documentaire geeft precies de nuanceringen en tussentinten bij zo een kwalificatie die in DWDD per definitie onzichtbaar blijven. Ze tonen een patriarchaal bestuurd gezin (de meisjes geen make-up, niet naar een feest tenzij door broer gechaperonneerd, niet op internet), waarvan er ontelbare in Nederland zijn, van oeroude Bible-belt tot splinternieuwe Koran-stadswijk. Die laten alleen geen camera toe. Trotse Pondman, christelijk maar niet in dat hokje te vatten, doet dat wel vanwege zijn in muziek opgevoede en gedrilde kinderschaar. Alle haren overeind bij deze goeroe, mislukte zanger, die zijn kinderen pathetisch Verdi laat zingen ‘als burlende elanden’ (typering door een zangpedagoog). Maar ook liefde dus, hoe verwrongen ook. Voor elkaar, voor muziek. En bovenal: tragiek. Al was het maar omdat hij denkt bij DWDD het gelijk te kunnen halen dat hij als enige ziet (zie aflevering 23 maart op Uitzending gemist).
Over zang gesproken: de EO laat zangers van de Lichte Muze stukjes Matthäus instuderen. Voorheen BNN, Hind, Jim, oude De Nijs: ze bewenen Christus (komiek Peter Lusse). Licht nerveus, dat wel. Vooralsnog niet om aan te horen, maar wellicht zending voor Jezus en Johann Sebastian onder heidenen aller soorten. Bent u zoekende: De Matthäus Masterclass.

De Matthäus Masterclass, zaterdags 18.55 uur, Nederland 2