Als dat maar goed afloopt…

The Game van David Fincher is een zogenaamde plot-driven film. Alles draait om de afloop. Fincher heeft daar veel gevoel voor. In zijn daverend duistere serial-killer-film Seven kwam het einde als een schokkende beloning voor een door spanning gemartelde toeschouwer. Bij The Game is het slot juist niet naargeestig. De kijker mag uiteindelijk opgelucht ademhalen. Het was maar een spelletje! De mores van de filmkritiek verbiedt het prijsgeven van de plot. Niet dat iedereen zich daaraan houdt. In het novembernummer van Sight and Sound, toch nog altijd terend op zijn oude status van eerbiedwaardig filmkritisch monument, valt bijvoorbeeld het verloop van het verhaal inclusief de plot nauwkeurig na te lezen. Maar omdat een film als The Game alleen onderhoudend is als je de afloop niet kent, is hier een waarschuwing op zijn plaats. De lezer die voor zichzelf het spannende spel van het zien van The Game niet wil bederven, moet na de witregel niet verder lezen.

In het huidige Hollywood zijn proefvoorstellingen van nieuwe, nog uit te brengen films met een zorgvuldig geselecteerd doorsneepubliek een heilige noodzaak. Niet zelden wordt een film na zo'n voortentamen nog veranderd. merkelijk vaak moet het slot van een film het na de test ontgelden.
Dit schijnt ook Finchers nieuwe film te hebben getroffen. Althans als het bericht in het in Hollywood veelgelezen vaktijdschrift Movie & Money Maker (M&MM) van eind augustus op waarheid berust. Momenteel eindigt de film met de grootse verjaarspartij van hoofdpersoon Nicholas Van Orton (Michael Douglas, veel vergeleken met zijn rol in Wallstreet, maar daar was hij toch echt beter). Na tot absolute wanhoop te zijn gedreven en in de veronderstelling dat hij zojuist zijn jongere broer heeft doodgeschoten, springt hij,net als zijn vader,op achtenveertigjarige leeftijd van het dak. De zelfmoord van zijn vader slaagde en was een traumatische ervaring voor de zeer jonge Nicholas, maar de oudste zoon valt spectaculair door een glazen dak in een gigantisch kussen. Het ogenschijnlijk uit de hand gelopen spel blijkt een gevaarlijke grap van zijn jongere broer, die dus helemaal niet dood is. Nog prettiger werd het slot door de laatste scène, waarin Nicholas een afspraakje maakt met Christine, de mooie dame van de film (Deborah Kara Unger, die in Crash uiteraard intrigerender was, maar absoluut overtuigt als ingehuurde femme fatale).
Volgens M&MM duurde de oorspronkelijke film zeker een kwartier langer. De studio schijnt dit laatste kwartier er botweg afgesneden te hebben omdat het testpubliek (dat op een soort leugendetector is aangesloten) zeer tevereden was op het moment van het huidige einde, maar tegen de tijd dat het oorspronkelijke einde was bereikt, vervuld was van walging en de film uiterst negatief waardeerde. Nog steeds volgens M&MM ging Nicholas na het slot met Christine mee naar het vliegveld. Ze moest naar een volgende ‘Game’ in Australië. Op het vliegveld ontdekt Nicholas bij toeval dat Christine heimelijk naar een andere gate is gelopen en aan boord gaat van een vliegtuig naar Las Vegas. Ze liegt! Het spel is nog steeds niet afgelopen.
Nicholas slaagt erin zich te verbergen in de bagageruimte van het toestel naar Las Vegas en daar aangekomen volgt hij Christine naar een hotel. Verborgen achter het douchegordijn (ja, een verwijzing naar Psycho ligt voor de hand) luistert hij een gesprek af tussen Christine en zijn eigen ex-vrouw Elizabeth. De laatste blijkt achter het zogenaamde spel te zitten,met het doel hem zo gek te maken dat hij het einde van zijn vader kiest en zij een fortuin in de wacht kan slepen.
Buiten zichzelf van woede stormt Nicholas achter het gordijn vandaan om dan te ondekken dat er nóg iemand in de kamer is. Het is Ilsa. De trouwe oudere huishoudster van de familie Van Orton. Er volgt strijd. Er vallen doden. Nicholas en Ilsa blijven in het gevecht over, waarbij Ilsa haar pruik verliest. In een ijselijke flits dringt het tot Nicholas door dat Ilsa zijn vader in travestie is. Hij was dus niet dood en is altijd vlak bij hem gebleven als transseksueel. Nicholas springt uit het hotelraam. The End.