TELEVISIE

Als een Bloem

Mooie benen

Varia deze keer. 1. Het is een gotspe wanneer een tv-gids achter een programma ‘herhaling’ zet. Dat impliceert immers dat alle andere programma’s nieuw, vers, pas gemaakt zijn. Vergeet het. Zelfs de VPRO kondigt in de eigen gids eigen programma’s aan zonder toevoeging of waarschuwing. Dus je gaat zitten voor Vrije geluiden of Boeken of Toren C en krijgt ouwe kost. Andersom mis je dingen omdat je ervan uitgaat dat het wel herhaling zal betreffen. Treurig genoeg, maar gebruik die term dan helemaal nooit. Klein vuil, toegegeven, maar blaffen tegen de maan moet soms even. 2. Leuk is juist de Franse filmzomer op Nederland 2: twaalf speelfilms. Goede middenmoters tot en met meesterwerken (Caché); en klassiekers tot recent werk. Nog te gaan: Swimming Pool, Belle de jour en Le temps qui reste. Leuke bijkomstigheid dat ook Canvas mee leek te doen (Le dernier métro, Jules et Jim). En dat zowaar Het gesprek zich aansloot: Le souffle au coeur, Lacombe Lucien en Les temps qui changent. Toevallig ontdekt want hun programma’s staan minuscuul aangekondigd onder Digitale kanalen en het laatste wat je verwacht zijn speelfilms. Ondoorgrondelijk, maar die films worden er niet minder door. Bovendien: als ze dankzij goede films een zender bouwen met óók goede gesprekken, dan winnen we daarbij.

  1. Zoekend naar de site van Het gesprek tikte ik www.hetgesprek.tv in. Doe dat en u belandt bij Malevitsj: volledig zwart scherm. Maar op www.hetgesprek.nl vindt u ze echt, inclusief het onderdeel Programma gemist. Waaronder Uitgelezen. Boekenprogramma dat niet met Bekende Nederlanders in de trein gaat en niet Onbekende Nederlanders tussen de rails naar hun hobbyboeken vraagt: gewoon aan tafel met twee schrijvers. Presentator Karin Giphart heeft een eigenaardige stijl en voerde iets te vaak zichzelf als auteur op in haar gesprek met Groene-redacteur Marja Pruis. ‘Ik wou dat ik Bloem geschreven had’ – compliment en erkenning van superioriteit maar tegelijk toch ook een beetje schoolkrant. De structuur van Atoomgeheimen (dat zich moest openen als een bloem) werd me er duidelijker door maar als Giphart verzucht dat ze wilde dat zij zoveel vrijheid van haar redacteur kreeg krommen de tenen. Maar voor hetzelfde geld vindt de kijker dat juist aandoenlijk.
  2. 3Doc is de verzameltitel voor documentaires van jonge makers voor jong publiek op Nederland 3. Vergaarbak: KRO over seks en anorexia, EO over rodeo voor Amerikaanse gevangenen. VPRO met Tapz, een ‘mobimentary’ met mobieltjes gemaakt. Binnenkort gaat het over vrouwenvoetbal. Hansje Quartel liep mee met ADO Den Haag dat eredivisie speelt. ‘Haagse tieten’, zegt een spandoek. In de proloog verklaart een supporter dat die kontjes meegenomen zijn maar dat hij ook zou supporteren voor elf pinguïns, als die voor ADO uitkwamen. Zo leuk wordt het daarna niet meer. Opzienbarend is het ook niet. De camera mist veel doelpunten en scènes in belangrijke wedstrijden. Maar het geeft een aardig kijkje in de kleedkamer. Niet ranzig maar inzake de manier waarop jonge vrouwen met topsport, hun ambities en vooral elkaar omgaan. Zelfde jargon als de mannen, zelfde clichés, zelfde dromen, zelfde oefeningen, zelfde frustratie als ze op de bank moeten. Maar de gekwetstheid en jaloezie uiten zich meer en anders. Wat andere vrouwen dan weer wijvengedoe vinden. Aan het eind van het seizoen (geen kampioen, wel tweede) valt de ploeg uiteen. Zie ze huilend over het veld lopen. En vergelijk dat met die onverschillige mannenkoppen. Is dit toch leuker.

Hansje Quartel, Mooie benen. VPRO. 3Doc. Donderdag 27 augustus, 21.30 uur, Nederland 3