Popmuziek: dEus

Als een dief in de nacht

Er zijn albums die zo langdurig en herhaaldelijk worden aangekondigd dat uiteindelijk iedereen weet dat het er komt, zelfs de mensen die daar geen boodschap aan hebben. Het gezamenlijke album van Jay-Z en Kayne West,Watch the Throne, was er zo een.

Het nadeel is dat zo’n cd moeilijk tegen de inmiddels hooggespannen verwachtingen kan opboksen. Bij Watch the Throne lukt dat wonderwel.

Het meest extreme voorbeeld is Chinese Democracy, het album van Guns N’ Roses dat legendarisch werd omdat het er steeds maar niet kwam. In 1994 begonnen de bandleden al met het schrijven ervan, in 1998 begon zanger Axl Rose (toen de rest van de band inmiddels was vertrokken) met de opnamen in uiteindelijk dertien studio’s, en sinds 2001 werd het album ieder jaar wel een keer aangekondigd. Uiteindelijk verscheen het in november 2008, en had het inmiddels dertien miljoen dollar gekost. Daarmee is Chinese Democracy het duurste album ooit gemaakt. Het meest pijnlijke was dat het niet verschrikkelijk goed was, maar ook niet verschrikkelijk slecht. Een decennium sleutelen aan middelmaat: een zeer bijzondere prestatie.

De grootste en meest invloedrijke band van België, dEUS, heeft haar anti-Chinese Democracy afgeleverd: Following Sea. Niet in de zin van het minst begrotelijke album uit haar geschiedenis, maar wel het minst lang aangekondigde. Namelijk: helemaal niet. Opeens is het er, als een dief in de nacht. En nog geen jaar na Keep You Close, een album waarop pers en publiek keurig met persberichten en uitgebreide interviews werden voorbereid, met nummers waaraan genodigden bij een exclusief optreden in Amsterdam langzaam mochten wennen en dat vervolgens, na een goed onthaal, met een uitgebreide clubtour werd gepromoot.

En nu is er ineens al de opvolger. Meestal is dat goed nieuws, zo’n snel nieuw album, betekent het dat een band de geest kreeg, tijdens het toeren al weer begon te schrijven en daarna vrij snel de studio indook, met het live-gevoel nog in het lijf, en daar in niet al te veel weken het album opnam. Zoals in de jaren zeventig eigenlijk gebruikelijk, maar daarna in onbruik geraakt.

Ook in het geval van dEUS is het goed nieuws, blijkt al snel. Openingsnummer Quatre Mains benadrukt nogmaals dat dEUS zeldzaam goed is in de subtiele groove: een groove die zijn werk doet zonder te ronken. Barman die voor het eerst in het Frans zingt: ook dat blijkt een prettige verrassing, zeker net zo’n prettige als de keer toen hij in het Vlaams zong, als gast in het prachtig stemmige Gorki-nummer Ik ben aanwezig in 1998. Tom Barman is het type kunstenaar dat in Vlaanderen gebruikelijker is dan hier: nadrukkelijk man van niet alleen zijn binnen- maar ook de buitenwereld, niet vast te pinnen op slechts één talent of gemoedstoestand. Hij is fel, emotioneel en intellectueel begaafd. Het sterke aan dEUS, zelfs in de spaarzame momenten dat de band wat minder goed was, is altijd gebleven dat Barmans grillige karakter in de muziek doorklinkt. Zelfs een minder goed dEUS-nummer is nog steeds een spánnend nummer. Ook nu.

Crazy About You is een lieflijk kleinood, voor Hidden Wounds liet de hier praat­zingende tekstschrijver Barman zich beïnvloeden door een bericht in The Guardian over de post­traumatische problemen van veteranen. Niettemin klinkt het nog lang niet zo dreigend als het slotnummer One Thing About Waves, een nummer waaronder sluimert wat zo vaak in dEUS doorklinkt: onheil.

dEUS, Following Sea, label: PIAS