MUZIEK Marianne Faithfull

ALS EEN TOT BRUINE KROEG OMGEVORMD THEEHUIS

Van groupie tot gevierd artiest – dat is in het kort de carrière van Marianne Faithfull. Ze speelde vorig jaar verdienstelijk in de film Irina Palm, als oma die in een seksclub gaat werken om de operatie van haar kleinzoon te betalen. Ook nam ze de rol van taalcoach op zich toen haar Franse vriendin Carla Bruni het Engelstalige dichtersalbum No Promises wilde opnemen. Samen met producer Hal Willner doet ze met het nieuwe coveralbum Easy Come, Easy Go weer van zich spreken als zangeres.
Fans leggen elk album van Faithfull langs de meetlat van haar comeback uit 1979, Broken English. Die plaat was toen net zo verrassend als nu een nieuw album van de kliniek-in-en-uit-rennende Amy Winehouse zou zijn. Op de pop en new wave van Broken English hoor je een nieuwe Faithfull, die afrekent met een verleden met veel liefdestragiek en een alcohol- en drugsverslaving. De zwoele stem van As Tears Go By is een octaaf lager geworden en tot een donker, raspend geluid veranderd, als een tot bruine kroeg omgevormd theehuis.
Bijna twintig jaar later is dat op Easy Come, Easy Go niet veranderd. Het album ligt in de lijn van Strange Weather, een eerdere samenwerking met Willner uit 1987. Haar zang past nog steeds het best bij melancholieke nummers met een folk-inslag, of het nu gaat om het gezongen verlangen in Down from Dover (Dolly Parton), de geëtaleerde triestheid van Children of Stone (Espers) of om het droefgeestige Japanse sprookje The Crane Wife (Decemberists). Faithfull wordt bijgestaan door een keurkorps aan artiesten, van Cat Power en Rufus Wainwright tot Keith Richard, Nick Cave en Antony Hagerty. De laatste maakt met Faithfull een heel nieuw nummer van Smokey Robinsons Oh Baby Baby en samen vliegen ze in de reprise uit de bocht.
Gedurfd zijn de verrassende keuzes uit het oeuvre van andere, modernere artiesten als The Sadies (Hold On, Hold On) of Black Rebel Motorcycle Club. Jammer dat ze op het slepende Salvation van die rockband de plank misslaat met dreinerige zang. Ook het dramatische Dear God, Please Help Me van Morrissey valt tegen en klinkt nogal pathetisch. Gelukkig vergeet je dit graag meteen weer als je een prachtige vertolking van The Phoenix (Judee Sill) of Black Coffee (Bessie Smith) hoort.
‘One take Faithfull’ noemden studiomensen haar lang geleden en ook de meeste nummers van Easy Come, Easy Go zijn in een paar keer opgenomen. Het komt de losse sfeer ten goede en laat de bijdragen van de gastmuzikanten spontaan klinken. Easy Come, Easy Go is naar haar eigen zeggen misschien het laatste album van Marianne Faithfull. Wellicht verschijnt het daarom ook in een speciale luxe editie met achttien nummers. Achter elkaar gedraaid is dat iets te veel Faithfull, maar uit het rijke geheel kun je een aantal mooie selecties maken.

Marianne Faithfull, Easy Come, Easy Go (Naïve/PIAS)