POPMUZIEK

Als Morricone en Tarantino

Danger Mouse & Luppi

In de trailer voor het project Rome lopen vier hoofdrolspelers in strak pak (drie heren) en sexy jurk (de dame) door een ongerept natuurlandschap. De kleding en sfeer van ‘coolheid’ doen denken aan de onvergetelijke openingsscène van Quentin Tarantino’s Reservoir Dogs, waarin de stijlvol geklede bankovervallers naast elkaar over straat gaan. Rome is geen film, wel een soort soundtrack zonder film. Producer Danger Mouse (Brian Burton) en filmcomponist Daniele Luppi hebben er af en aan vijf jaar aan gewerkt.
De twee andere prominenten zijn de muzikale omnivoor Jack White en zangeres Norah Jones. Voor de opnamen in de Italiaanse hoofdstad deden Burton en Luppi verder onder meer een beroep op sessiemuzikanten die nog meegewerkt hebben aan de muziek voor westernklassiekers als The Good, the Bad and the Ugly en Once Upon a Time in the West. Rome is dan ook een ode aan de spaghettiwestern, die muziekstijl en de onbetwiste meester in dat genre: Ennio Morricone.
Met de films van Tarantino heeft de plaat gemeen dat hij een vette knipoog maakt naar oude voorbeelden (soms dicht tegen epigonisme aan) en tegelijkertijd een stempel van de makers zelf draagt. De albumcover is exemplarisch, want het druppende zwarte hart dat voorop staat afgebeeld, lijkt speels te verwijzen naar het kunstwerk Red Design for Satin Heart van Jim Dine. Dat de typische orkestraties, instrumentale liedjes en korte tussennummertjes een sterke nostalgie uitademen komt dus niet onverwacht.
De verrassing komt van White en Jones. Hun bijdragen zijn verfrissend en maken de plaat tot een subtiele mix van soundtrack en pop. Opvallend ingetogen en ondergeschikt aan de muziek zingt White onder meer het melancholieke Rose with a Broken Neck. Op Two Against One herken je meer zijn neurotische eigen stijl terug, maar deze kalmere omgeving zet die in een ander perspectief. Nog opmerkelijker is het aandeel van Norah Jones. Je vergeet het lieve meisje achter de piano, hier is ze een verleidelijke femme fatale. Op het bitterzoete Season’s Trees verzucht ze: 'Can’t we be, Like the season’s trees, Changeably’, maar op Rome lukt het haar erg goed. Ze klinkt hier niet alleen mysterieus, ook zingt ze met donkere ondertoon, zoals op Black: 'So be honest with me, We can’t afford to ignore, That I’m the disease’.
De Google Chrome-videoclip van dat nummer (www.ro.me) geeft de kijker de mogelijkheid om hetzelfde te doen als Danger Mouse en Luppi: aan een bestaande creatie iets van jezelf toevoegen. Met digitale stenen en ander materiaal kun je interactief je eigen bouwwerken maken die vervolgens als decor in de clip terechtkomen. Een soort postmodernisme 2.0, met de nieuwste technologie als handlanger. De muziek van Rome moet het daar juist niet van hebben. Die is vooral ambachtelijk en ouderwets, met een aantal eigentijdse elementen. Aangenaam, loom en uitnodigend om naar te blijven luisteren. Kortom, een ideale luisterplaat voor deze zomer.

Danger Mouse & Daniele Luppi, Rome, label: EMI