Alweer wat nieuws

‘Ze hebben weer wat nieuws bedacht’, zei mijn oma, die met haar geheugen bijna honderd jaar terug kan, en nog weet hoe de eerste auto haar dorpje kwam binnenrijden. ‘Vie-die-joo.’ Ze zei het met een olijke blik, trots dat ze het woord heeft onthouden en vol bewondering over wat er tegenwoordig allemaal kan.

Niet dat ze zo'n ding wil hebben. Mijn oma wil niks meer hebben. Niks opnemen, vastleggen, bewaren. Zelfs de eenvoudige cassetterecorder die ze een paar jaar geleden van mijn oom kreeg, staat stoffig en werkeloos in een hoekje, de bandjes op een onvindbare plaats opgeborgen. Als het niet zo onbeleefd was, zou ze dat ding het liefste weggeven, zoals ze tegenwoordig alles weggeeft. Je durft nauwelijks meer ergens naar te kijken en te zeggen dat je het mooi vindt - het zit meteen in je tas. Eigenlijk wil mijn oma zo min mogelijk spullen in huis. Is ze ’s nachts ook niet bang voor dieven. ‘Want wie wil hier ’s nachts iets vinden, waar ik overdag niets vind?’
Alleen de televisie blijft tot het einde haar metgezel. Die praat de hele dag door en je hoeft niks terug te zeggen. Knopje aan en de wereld komt haar kleine flatje binnen.
'Ze hebben weer wat nieuws bedacht’, mompelde ik, die zich niet kan voorstellen dat er ooit geen televisie was. 'Cee-dee-rom.’
Drie jaar geleden kreeg ik voor het eerst zo'n zilveren schijfje in handen. Het zat voor op de kaft geplakt van het tijdschrift Mediamatic. Dat kreeg ik in die dagen in de bus omdat ik er een paar stukjes voor had geschreven. Een van die stukjes was zo vooruitstrevend vormgegeven dat het met geen mogelijkheid meer te lezen was.
Zoiets was er ook aan de hand met die cd-rom. 'Play this or you’ll die!’ luidde de slogan waarmee het schijfje werd aangeprezen. Het was de zogenaamde BlindRom van Gerald van der Kaap, een pionier onder de nieuwe mediakunstenaars. Ik heb het schijfje nog in de splinternieuwe cd-speler gestopt, toen mijn meest recente bijdrage aan de opmars der afspeelapparaten. 'Error’ sprak het apparaat knarsend.
Ik voelde me als De Vieze Man die in een aflevering van Koot & Bie een pornoband huurde in een videotheek, maar deze nergens kon afspelen. Het toverwoord 'vie-die-joo’ bleek meer om het lijf te hebben dan een band van zeven gulden. Uiteindelijk ging hij op z'n rug op een bankje liggen, draaide met z'n vingers de spoelen rond en tuurde door de kieren van het zwarte doosje.
Intussen heb ik een multimediacomputer aangeschaft. Ik keek naar het ding, zei dat ik het mooi vond en het zat in m'n tas. Ik heb alleen verzuimd een Mac te kopen, wat dat dan ook mag wezen. Nu kan ik de Blindrom nog niet bekijken. De paar fragmenten die ik van het fameuze kunstwerk heb mogen aanschouwen, zag ik in een programma over cd-roms, op mijn trouwe metgezel de televisie.
De Mediamatic krijg ik al lang niet meer. Filmtijdschrift Skrien nog wel. Het laatste nummer zat in plastic verpakt. Bovenop zat een glimmend schijfje: een cd-rom van P.A.R.K.-tv. Ik verheugde me erop, wist via mijn trouwe metgezel al een beetje wat erop stond. 'Stop de cd-rom in uw computer en druk op start’, luidt de gebruiksaanwijzing, alsof het een videoband betreft. Was het maar zo simpel.
Okee, ik heb de juiste computer voor dit schijfje, maar niet de juiste opstartprogramma’s en te weinig geheugen. Twee avonden gemodderd en gevloekt. Ik ga een nieuwe computer kopen, met een geheugen dat honderd jaar vooruit kan in de tijd. En dan maar angstig afwachten of er dieven komen.