Oorlogscommentaar Uri Avneri

«Amerika bloedt»

Als de rook is opgetrokken, het stof is gaan liggen en de oorspronkelijke woede is overgewaaid, zal de mensheid wakker worden en een nieuw gegeven onder ogen zien: er is geen veilige plek op aarde.

Een handvol zelfmoordbommengooiers heeft Amerika tot stilstand gebracht, de president zich doen verbergen in een bunker onder een afgelegen berg, een verschrikkelijke klap uitgedeeld aan de economie, alle vliegtuigen aan de grond gehouden, en overheidskantoren in het hele land doen leegstromen. Dit kan in elk land gebeuren. De Twin Towers staan overal.

Niet alleen Israël maar de hele wereld is nu vol van gebazel over de «strijd tegen terrorisme». Politici, «terrorisme-experts» en hun soortgenoten stellen voor om toe te slaan, te vernietigen, weg te vagen et cetera, en om meer miljarden vrij te maken voor de «inlichtingengemeenschap». Ze doen briljante voorstellen. Maar niets van deze aard zal de bedreigde naties helpen, zoals niets van deze aard Israël heeft geholpen.

Er is geen duidelijke remedie tegen terrorisme. De enige remedie is het verwijderen van de oorzaken ervan. Je kunt een miljoen muggen doden, en er zullen miljoenen méér voor in de plaats komen. Als je er vanaf wilt, moet je het moeras droogleggen waar ze zich voortplanten. En het moeras is altijd politiek.

Iemand wordt niet op een ochtend wakker en zegt tegen zichzelf: Vandaag ga ik een vliegtuig kapen en zelfmoord plegen. Ook wordt iemand niet op een ochtend wakker en zegt tegen zichzelf: Vandaag ga ik mezelf opblazen in een discotheek in Tel Aviv. Zo'n beslissing groeit in iemands geest, in een traag en lang proces dat jaren duurt. De achtergrond van de beslissing is ofwel nationaal of religieus, sociaal of spiritueel.

Geen strijdende ondergrondse kan opereren zonder wortels in het volk en een ondersteunende omgeving die bereid is nieuwe rekruten, hulp, schuilplaatsen, geld en propagandamiddelen te verschaffen. Een ondergrondse organisatie wil populariteit winnen, niet verliezen. Daarom voert ze aanvallen uit wanneer ze denkt dat dat het is wat het omringende publiek wil. Terroristische aanslagen getuigen altijd van de publieke stemming.

Dat is in dit geval ook zo. De initiatiefnemers van de aanslagen besloten hun plan ten uitvoer te brengen nadat de Verenigde Staten enorme haat hadden opgewekt over de hele wereld. Niet vanwege hun macht, maar vanwege de manier waarop ze hun macht gebruiken. Ze worden gehaat door de tegenstanders van globalisering, die hen de schuld geven van de verschrikkelijke kloof tussen rijk en arm in de wereld. Ze worden gehaat door miljoenen Arabieren, vanwege de steun aan de Israëlische bezetting en het lijden van het Palestijnse volk. Ze worden gehaat door massa’s moslims, vanwege wat eruitziet als de steun aan de joodse overheersing van de islamitische heilige plaatsen in Jeruzalem. En er zijn nog veel meer boze volken die geloven dat Amerika hun onderdrukkers steunt.

Tot 11 september 2001, een datum om te onthouden, konden Amerikanen de illusie koesteren dat dit alles alleen anderen aanging, in verre landen overzee, dat het niet reikte tot hun beschermde levens in eigen land. Nu niet meer.

Dat is de andere kant van globalisering: alle problemen van de wereld gaan iedereen ter wereld aan. Elk geval van onrecht, elk geval van onderdrukking. Terrorisme, het wapen van de zwakke, kan zonder moeite elke plek op aarde bereiken. Iedere samenleving kan moeiteloos onder vuur worden genomen, en hoe meer ontwikkeld een maatschappij is, des te meer gevaar zij loopt. Minder en minder mensen zijn nodig om meer en meer mensen pijn te doen. Binnenkort zal één enkel persoon voldoende zijn om een koffertje met een piepkleine atoombom mee te nemen en een megalopolis van tientallen miljoenen te vernietigen.

Dit is de realiteit van de 21ste eeuw die deze week serieus is begonnen. Het moet leiden tot de globalisering van alle problemen en de globalisering van hun oplossingen. Niet op een abstracte manier, door lege verklaringen in de VN, maar door een wereldwijde inspanning om conflicten op te lossen en vrede te bewerkstellingen, met de participatie van alle naties, waarbij de VS een centrale rol spelen.

Sinds Amerika een wereldmacht is geworden, is het afgeweken van het pad dat door zijn stichters was uitgezet. Het was Thomas Jefferson die zei: Geen natie kan leven zonder fatsoenlijk respect voor de mening van de mensheid. (Ik citeer uit mijn hoofd.) Toen de VS-delegatie de wereldconferentie in Durban verliet, met de bedoeling het debat over de kwaden van de slavernij af te breken en om Israëls rechts te vleien, moet Jefferson zich hebben omgedraaid in zijn graf.

Als wordt bevestigd dat de aanval op New York en Washington werd gepleegd door Arabieren — en zelfs als dat niet gebeurt! — moet de wereld eindelijk de zwerende wond van het Israëlisch-Palestijnse conflict gaan verzorgen, die het hele lichaam van de mensheid vergiftigt. Een van de wise guys in de regering-Bush zei nog maar een paar weken geleden: «Let them bleed!» — doelend op de Palestijnen en de Israëli’s. Nu is het Amerika dat bloedt. Hij die wegrent van het conflict wordt erdoor gevolgd, tot in zijn huis aan toe. Amerikanen, en Europeanen net zo goed, zouden die les moeten leren.

De afstand van Jeruzalem tot New York is klein, net als de afstand van New York tot Parijs, Londen en Berlijn. Niet alleen multinationale bedrijven omhelzen de hele aardbol, maar terreurorganisaties doen dat ook. Op dezelfde manier moeten de instrumenten voor de oplossing van conflicten global zijn.

Op de plaats van de verwoeste gebouwen in New York moeten de twin towers van Vrede en Rechtvaardigheid worden gebouwd.

Vertaling: Rob van Erkelens