Andrew Bird

Hij heet Andrew Bird en kan heel mooi fluiten. Maar dat niet alleen. De 34-jarige man uit Illinois speelt ook gitaar en viool, zingt prachtig en schrijft wonderschone liedjes. Dromerig, grappig, geheimzinnig, filosofisch. Zoals Dark Matter, van zijn meest recente cd Armchair Apocrypha. Over de vraag waar het Zelf eigenlijk zit. In je hoofd? Tussen je zijkanten? En wie is degene die uiteindelijk de juiste locatie bepaalt?


Eind mei stond Bird in Paradiso. En bleek daar in staat de rijkdom van zijn cd’s ook live tevoorschijn te kunnen toveren. Met een drummer en bassist aan zijn zijde wisselde Bird sneller dan het oog kon volgen van viool naar gitaar en omgekeerd, bediende met zijn voeten het apparaat waarmee hij loops en samples maakte, en wist tussendoor ook nog mooi te zingen en kunstig te fluiten.

Medium birdk

Andrew Bird

Birds liedjes kunnen over alles gaan. Het rijk van de Scythen, een dag waarop alles in de wereld omgekeerd blijkt te zijn, het dun-ijs-gevoel van jarig zijn en weten dat je ooit doodgaat. Maar vaak is ook helemaal niet zo duidelijk waarover Bird precies zingt. Dan creëert hij nieuwe werelden waarin je kunt dwalen, die soms iets van maatschappijkritiek in zich dragen, maar die vooral een beroep doen op grote vragen en gevoelens. Zonder die precies te kunnen duiden, bevatten of oplossen. Want Birds liedjes zijn geen antwoorden; ze vragen zich alleen aangenaam verwonderd af waarom mensen de dingen doen die ze doen.