De Groene Live #26: Strijd om de ziel van Amerika. Kijk woensdag om 20.30 naar de live-uitzending. Meer informatie

Cabaret: Stefano Keizers

Angstdroom

Stefano Keizers, Sorry baby © Julie Hrudova

In Sorry baby biedt Stefano Keizers zijn excuses aan voor zijn gefaalde poging een toegankelijke voorstelling te maken. Zo leest hij een tragikomische brief voor aan zijn regisseur en impresariaat waarin hij aankondigt de tournee te willen staken, en somt hij tien redenen op voor het mislukken van zijn voorstelling (‘Ik vind deze voorstelling zo kut omdat-ie zo méta is’). Hoewel Keizers een hartgrondige hekel aan zijn eigen materiaal heeft gekregen, besluit hij onder druk van zijn management om toch door te spelen. De kunstenaar zit zijn voorstelling uit, net als het publiek: boven het podium hangt een timer die aftelt van 90 naar 0 minuten.

Sorry baby gaat over de spanning tussen kunst en entertainment, en over de kwellingen van de kunstenaar die ook entertainer wil zijn. Dit is een bekend motief in het cabaret, van Freek de Jonge tot Micha Wertheim. Bij Keizers schuilt de tragiek in het feit dat hij het misschien niet in zich heeft een echte entertainer te worden en er juist daarom een artistieke uitdaging in ziet.

Keizers speelt de hele voorstelling op een klein deel van het podium, omringd door een hekje. Bij aanvang ligt hij op de vloer. Als de muziek start, springt hij op – als altijd gekleed in een veel te strak pakje – en begint hij te dansen, als een beer die zijn kunstjes vertoont, met een veel te grote, macabere glimlach op zijn gezicht.

Keizers speelt behendig met theaterclichés, van weinig functioneel naakt tot het mixen van hoge en lage cultuur, beklemtoond door de tune van Tussen kunst en kitsch op de achtergrond. Maar Sorry baby is geen vrijblijvend postmodern spel met verwijzingen; de voorstelling voelt eerder als horrorcomedy. Zo vertelt hij nachtmerrieachtige verhalen over zijn buurvrouw en Frits Sissing, en komt hij als monster onder zijn stapelbed vandaan, het voornaamste decorstuk. Keizers zit gevangen in de angstdroom van de performer die op het toneel staat en zijn tekst vergeten is, of beter: een slechte tekst uit moet spreken, waardoor hij door de mand zal vallen.

En toch blijft Sorry baby halfslachtig. De compromisloosheid die Keizers’ debuut Erg heel zo fenomenaal maakte – waarin hij voor dood neerviel op het podium en het publiek alles met hem mocht doen – is hier afwezig. Natuurlijk, voor liefhebbers van conventioneel cabaret zal het werk van Keizers nog altijd behoorlijk vervreemdend zijn, en er zullen nog steeds toeschouwers weglopen (zoals Keizers met ironische trots verkondigde bij Jinek), maar hij heeft zijn concept niet radicaal genoeg doorgezet. Zo maant hij het publiek meermaals dat het niet mag lachen. Wie toch lacht, wordt de zaal uitgezet. Maar Keizers grijpt nergens in, en blijft daarmee ongevaarlijk.

Het is alsof Keizers inderdaad in een impasse terechtkwam, en zijn voorstelling heeft geprobeerd te redden door de mislukking tot ironische pose te verheffen. Helaas smoort hij zo de radeloosheid en de depressie, die als bittere grondtoon wel degelijk voelbaar zijn, in een overdaad aan metacommentaar. Daarmee is Sorry baby niet echt entertainend, maar ook niet echt ontregelend.


Stefano Keizers,_ Sorry baby, tournee t/m 30 mei. Gezien: 18 januari, Diligentia, Den Haag