Menno Hurenkamp

Angsthazen, stemt links! Evenwichtigen, rechts!

Veiligheid als politiek thema is onomkeerbaar buiten de oevers van De Telegraaf getreden. De economie zakt in, de euro kan elk moment sneuvelen, maar elke politieke partij verzint plannen hoe de burger weer beschermd over straat kan. In zo’n situatie volhouden dat er niets nieuws aan de hand is, is verspilling van energie. Oké, stel dat het land onveilig is vanwege wassend gespuis, wie moeten we daar dan op aanspreken? De eerstverantwoordelijke is natuurlijk de minis ter van Justitie, wiens taak het is het rechtssysteem naar behoren te laten functioneren. Om nu de laatste minister af te rekenen op een situatie die volgens VVD’ers, CDA’ers en LPF’ers al jaren uit de klauw loopt, is onrechtvaardig.

Maar wie alle ministers van Justitie van na de Tweede Wereldoorlog op een rij zet, ziet dat de nu regerende partijen volledig de politieke schuld dragen van een ontspoord juridisch stelsel. Sinds 1945 kende Nederland tien CDA-ministers van Justitie (voor de fijnproevers, er kwamen er zeven van de KVP, twee van de CHU en één van de ARP). Drie bewindslieden op het departement kwamen van de VVD. Om naast Winnie Sorgdrager een tweede justitieminister van linkse huize te vinden, moeten we terug naar Ivo Samkalden uit het vierde kabinet-Drees. Het is waarschijnlijk een nieuwsfeit dat Nederland dit jaar sinds de Tweede Wereldoorlog vijftig jaar conservatieve Justitie-bewindsmannen heeft. De eer is aan Piet Hein Donner en Hilbrand Nawijn om het Gouden Jubileum van Rechtse Rakkers op de Afdeling Boeven Vangen te vieren.

De jubilarissen slagen er ondertussen in iedereen te doen geloven dat het lakse rechtssysteem dat dit land teistert door een links en baardig complot het land in is gesmokkeld. Naar hun opvattingen gemeten gaat Nederland ten onder aan los rondhollende krankzinnigen en op de cel vrijelijk televisiekijkende moordenaars, allen op individuele basis toegejuicht door mentaal ontspoorde wetenschappers, slaperige rechters en langharige veldwachters. Er moet eindelijk hard opgetreden worden, is het signaal dat Balkenende, Zalm en Nawijn telkens afgeven, achteloos voorbijgaand aan het feit dat ze daar al een paar decennia de kans voor hebben gehad.

De combinatie van beide gegevens leidt tot twee conclusies en twee stemadviezen. Conclusie één: de conservatieve ministers van de afgelopen vijftig jaar waren klungels. Wat ze wilden bereiken, gebeurde niet. De bewinds mannen waren niet in staat hun ambtenaren op het juiste spoor te zetten. Hoewel ze voortdurend aan de knoppen mochten draaien, werd het land almaar onveiliger. Twee: die klungeligheid houdt hen stevig in het zadel. Een beetje conservatief roept graag van de daken dat het criminele water ons aan de lippen staat en zijn kiezers horen dat ook met welbehagen aan.

Het eerste stemadvies luidt dus: wie bang is op straat moet niet op de huidige regeringspartijen stemmen. Uit bovenstaand historisch onderzoek blijkt dat de kans honderd procent is dat ze iemand met een goudvis in zijn schedelpan achter uw belagers aan sturen. Angsthazen, stemt links! Het tweede stemadvies: wie gelooft dat het allemaal wel meevalt met de veiligheidspaniek doet er wél goed aan conservatief te kiezen, want je weet vrijwel zeker dat er dan niets verandert. Evenwichtigen van geest, stemt rechts!