Arena

Het is een prachtig stadion. Mijn metgezel merkte op dat het geluid bezwaren kent: de tribunes hoor je heel hard en rondzingend, maar je hoort het veld minder: het geluid van de schoen tegen het leer, het geroep van de spelers onderling.

Op de opening was het reuze druk. Je werd binnengelaten als je het juiste kaartje had en doorverwezen naar je gastheer als je ook voor een van de ontvangsten genodigd was. Dat ging eigenlijk allemaal wel goed. Ik heb geen auto, dus over files en parkeren kan ik u niks vertellen.
De koningin opende het stadion op tijd. Daarna kregen we de wedstrijd, nou, over de uitslag hoef ik u niets te melden, behalve dan dat Ajax verdiend verloren heeft. Tijdens de wedstrijd was de wave waarvan we weten dat de koningin ook een keertje meedeed. Leuk toch? Als je aan buitenlanders zou moeten uitleggen waarom wij zo'n aardige democratie hebben, waarom wij de naam hebben tolerant te zijn en waarom we tevreden zijn met een monarchie, dan is het antwoord eenvoudig. De koningin en de premier zitten naast elkaar en doen mee met de wave, zonder dat ze onder schot worden gehouden, en dan zingen de Ajax-aanhangers ‘Bea bedankt’.
Aardiger kan het toch eigenlijk niet?
Na afloop van de wedstrijd wilde menigeen terug naar de ruimtes waar hij/zij vandaan kwam, dus naar de ontvangstruimte. Je moest je door een menigte wringen die dezelfde of de tegengestelde kant opging. Niemand had bedacht dat je dan geen grote tafels moet neerzetten. Ik ben bijna onder de voet gelopen en mijn metgezel zweette als een otter, maar we leven nog.
Met Rob de Nijs, greegreeoehoe en Marco Borsato heb ik meegezongen.