Voetbal

Arena

Deze regels krabbel ik op de achterkant van een reisgids, terwijl ik op enkele grote stenen zit die drieduizend jaar geleden door Griekse kolonisten uit de bergen van Sicilië zijn gehakt en nu nog altijd dienst doen als zetel in het theater van Taormina. Plotseling overvalt me een helder inzicht. Ineens weet ik wat er mis is met de Arena van het vaderlandse voetbal, waarom de wolken zo donker zijn boven die merkwaardige, enkele jaren terug in de Bijlmer gelande zeppelin. Namelijk dit: Amerikaans voetbal is niet onschuldig.

Aan de oostkust van Sicilië staat een theater dat tot de komst van de Romeinen werd gebruikt om de tragedies van Euripides en Sophocles in op te voeren. Voor een geïnteresseerd, ontwikkeld publiek. In de eerste jaren van de Romeinse bezetting kwamen de gladiatorengevechten. Het stadion werd daartoe grondig verbouwd. Er kwam een gracht tussen publiek en strijders. Ereloges werden hoog boven de tribune aangebracht. Niemand zat op die gevechten te wachten, maar door niet aflatende druk van de nieuwe supermacht Rome ging de bevolking uiteindelijk toch maar kijken. Een tijdlang heeft de directie van het stadion in Taormina geprobeerd beide te programmeren: de bloedige gevechten tussen gevangenen en wilde dieren en het edele, van oorsprong Griekse drama. Maar op den duur bleek het onmogelijk om Medusa en Antigone tot leven te wekken in de geur van wilde beesten en menselijke ingewanden.

Amerikaans voetbal is evenzogoed een spel der barbaren. Ik spreek niet uit angst voor het onbekende. Ik heb enige tijd in de Verenigde Staten gewoond en ik geniet nog ieder jaar van de Superbowl, de finale van de jaarlijkse American Football League. Juist daarom weet ik hoe eenvoudig en krijgszuchtig het spel van opzet is, en dat het naast zich niets duldt.

Anders dan in het Europese voetbal is in Amerikaans voetbal slecht één man nodig met balgevoel, drie tot vier andere spelers moeten lomp hard kunnen rennen, en de rest fungeert, liefst met honderden kilo’s tegelijk, als stormram of blokkade. Ik ben niet optimistisch: Eminem of Michael Jackson toelaten in het Concertgebouw kan ook het einde betekenen van Mahler en Brahms. Maar de geschiedenis van Taormina leert dat de kans nog groter is — veel groter — dat de vechtende kluwen van de Admirals in de Amsterdam Arena uiteindelijk het geraffineerde aanvalsspel van voetbalclub Ajax zal verwoesten. Voorgoed.