Argentijnse vice-president communiceert via rockband

Buenos Aires - ‘Meneer de bankier, geef me mijn geld terug’, zong de Argentijnse minister van Economie tijdens de verkiezingscampagne afgelopen zomer. En vervolgens bracht hij zijn Fender Telecaster in de aanslag om samen met de band de dampende hit De stad brandt in te zetten. Een pure rocker als minister, dat was al heel wat. Maar Amado Boudou werd in oktober tot vice-president gekozen en vanaf deze woensdag is hij zelfs de waarnemend president van Argentinië. Voor een periode van ten minste drie weken vervangt hij Cristina Kirchner, bij wie een schildkliertumor operatief moet worden verwijderd.
De verkiezingscampagne van Boudou had meer weg van een tournee van een rockband. Hij trok door het land met zijn vrienden van Mancha de Rolando, een van de populairste rockgroepen van Argentinië. 'Ja, we zijn op tournee met Amado, een groot muzikant’, beaamde bandleider Manuel Quieto. Maar Boudou had zich ook ontpopt als de rising star van de Argentijnse politiek, die tussen zijn opstandige liederen door zijn economisch beleid aan de kiezers uitlegde.
Boudou haalde vooral de jongeren het kamp van Cristina Kirchner binnen, met zo veel succes dat zij al in de eerste ronde met 54 procent van de stemmen werd herkozen. 'De rock helpt me te communiceren met de jonge mensen, want de rock liegt niet en de jongeren hebben genoeg van politici die liegen.’
Met zijn 48 jaar is hij niet meer zo jong als hij eruitziet. Maar het Forever Young van Bob Dylan is hem op het lijf geschreven. Ook als minister scheurde hij op zijn Harley Davidson rond in Buenos Aires en was hij kind aan huis in de disco’s.
Dat betekent niet dat hij zijn werk lichtvaardig opvat. Boudou verdedigde te vuur en te zwaard de breuk met het IMF onder Cristina’s voorganger en echtgenoot Néstor Kirchner. Als ambtenaar stelde hij de hernationalisering van de pensioenfondsen voor, wat in november 2008 met succes werd uitgevoerd, en een half jaar later was hij minister van Economie. Hij leidde een nieuwe herstructurering van de buitenlandse schuld en kwam met het plan om de reserves van de centrale bank te gebruiken voor de aflossing van de schuld in plaats van geld te lenen tegen de gebruikelijke woekerrentes.
Ondanks zijn dwarse economische visie en beleid schijnt Boudou bij iedereen goed te vallen. Zelfs bij de financiële wereld, hoewel hij die behoorlijk onder vuur pleegt te nemen. Hij benadrukt voortdurend dat Europa de crisis probeert te bestrijden met 'hysterische’ bezuinigingen die alleen maar averechts werken.
Boudou kent de harde realiteit maar weigert zich daarbij neer te leggen: 'Het zou een beetje infantiel zijn de internationale economische en financiële orde niet te erkennen, maar het zou lafhartig zijn niet te proberen die te veranderen.’ Dat streven kan kracht worden bijgezet door een provocerende rockband, vooral als die geleid wordt door de president van Argentinië.