Sport

Arme Marc

Wat me het meest heeft verbaasd bij het tragische einde van de wielercarrière van Marc Lotz is dat hij niet en nooit is betrapt. Marc Lotz was een leuke knecht in de ploeg van Rabo, die heel menselijk een beetje genoeg had van de wetenschap dat hij nooit mocht en zou en kon winnen. Want als hij een keer kan winnen, zoals in de laatste Amstel Gold Race, dan is er weer een stalorder die hem gebiedt te wachten op de kopman.

Wielrennen is prachtig, ik doe het tegenwoordig vaak achter de rug van de inmiddels 71-jarige en kerngezonde Peter Post, maar het is gek genoeg ook zo onsportief als de neten. Want van die 150 renners die bij grote koersen aan de start staan, weten 140 dat ze die dag alleen maar knecht gaan spelen, dus renners uit de wind houden. En ik weet inmid dels hoeveel energie dat spaart, want ik mag van Post nooit op kop rijden, dat kost te veel kracht. Voor je het weet rijd je drie keer in de week tachtig kilometer en voel je, vooral bij de hellinkjes, hoeveel conditie wielrenners moeten hebben. Want wij rijden dertig in het uur en zijn bekaf, zij rijden met gemak 45 in het uur. Dat is het verschil tussen recreatiefietsers enerzijds en professionals en amateurs anderzijds.

Marc Lotz was knecht, waterdrager, windscherm en wilde een keer Dekker of Boogerd zijn. Wie zou dat niet willen, daarom ook verhuisde hij dit jaar van Rabo naar het Belgische Quick Step. In België leerde hij een Belgische handelaar in epo kennen, het middel waarvan nu wel is bewezen dat het wielrenners sterker maakt, dus van een slechte geen goede maar van een goede knecht wel eentje die misschien een keer ineens kan winnen. En als het niet werkt, is er nog de psychologische factor, zoals ik altijd denk dat ik achter de rug van Peter Post veel meer kan dan uit de wind bij een willekeurige andere zestigplusser. Lotz kocht bij die handelaar epo. En uitgerekend deze man werd gearres teerd voor een zwartgeldaffaire, waarna bij de huiszoeking bleek dat hij handelde in epo, in België zeer strafbaar. En op zijn lijst van klanten stond de arme Marc Lotz, niet vermeld als Lorz Matc, nee, met zijn eigen naam.

Het in bezit hebben van epo is in Nederland niet strafbaar, leidt dus in Nederland niet tot huiszoeking. Maar Marc woont in België en daar is het wel strafbaar. Het spul lag in zijn ijskast, ontkennen hielp niet meer. De volgende dag verscheurde hij zijn con tract.

Nu ligt hij wellicht hulpeloos in zijn bed te huilen, zich een paria voelend. Behalve dat hij een schlemiel in het kwadraat is en ik eerder medelijden dan verontwaardiging voel, houdt me vooral bezig dat hij niet is betrapt op het gebruik van epo. Het is dus nog altijd mogelijk epo te kopen via handelaren en te gebruiken, zonder dat je wordt betrapt. Dat heeft Marc geweten. Niet zijn urine en zijn bloed werden hem fataal, maar zijn ijskast. Dat is lullig, hoor. Al zijn collega’s weten nu dat ook de ijskast op epo wordt gecontroleerd. Arme Marc.