Televisie

Armoe in Zuid

TELEVISIE Willemspark

In Armoede liet Ina Boudier-Bakker de koopmansfamilie Terlaet eind negentiende eeuw van een grachtenpand naar de gloednieuwe Van Eeghenstraat verhuizen. Vondelparkzijde uiteraard, waar de villa’s staan. Dochter Lot trouwt met een leraar – fikse stap omlaag. Ze vestigt zich ook in die Concertgebouwbuurt, maar op een dubbel bovenhuis van geen 150 vierkante meter, met maar één dienstbodekamertje. Toch slaat de titel van de roman op geestelijke, niet op materiële armoede.

In 1973 kochten wij, ook leraren, net zo een half huis en klommen daarmee, achteraf voor een schijntje, naar wat nog altijd een middengroepenbuurt was. Lots kleine ruimte voor ons een zee, het park om de hoek een zegen, de rust een verademing en middenstand alom en gevarieerd. Het kan verkeren. 35 jaar later is het uitgesloten dat een jonge collega buur zou worden vanwege geëxplodeerde huizenprijzen in deze steeds feller begeerde buurt. Het park ligt er nog, zij het meer en meer pretpark. Via de tuinen dringen harde muziek en luidkeelse mobiele intimiteiten van jonge nieuwe rijken elk voorjaar luider op; die tuinen zelf (en de vogels) maken plaats voor onderhoudsvrije, luid echoënde klinkerplateaus; er wordt nooit meer níet verbouwd in een straal van dertig meter; en de normale middenstand is vervangen door kledingwinkels in het duurste segment waarvoor volk uit alle villadelen des lands in woestijnwagens vecht om schaarse parkeerruimte. In januari namen we afscheid van de laatste gewone (en ongewoon aardige) groenteman. En wij worden met de dag virtueel rijker in een huis dat nog slechts voor ‘topadvocaten en -criminelen’ weggelegd is. Na onze dood dan.

Die buurt is de locatie voor Willemspark, nieuw jeugddrama van de vpro. Met die keuze lijkt de opdracht van de publieke omroep om haar programma’s tot betere afspiegeling van de veelkleurige bevolking te maken, bemoeilijkt. Toch werd een oplossing gevonden. Niet via de Israëlische maffia die grote delen van de buurt schijnt te bezitten maar die niet herkenbaar, zoals ooit de huisbaas, huur komt ophalen; niet via Angelsaksische hoogleraren en Duitse bedrijfsjuristen. Maar via de au pair. Inderdaad komen onze werksters uit Oost-Europa en Latijns-Amerika.

In aflevering 1 van Willemspark treitert de elfjarige Isabel vakkundig haar Filippijnse nanny weg en probeert ze hetzelfde met de Poolse opvolgster. Net op tijd wint die het pleit door begrip te tonen voor dit arme rijke kind van een dode moeder en een wekelijks van liefje veranderende vader die zijn dochter geen spoor van aandacht schenkt. Isabel is een kreng, maar inderdaad niet te benijden en daarmee een interessant personage. Haar vader is dat niet, zoals alle ouders karikaturaler zijn dan hun kinderen. Wat in een comedy mag en ook anderszins gerechtigheid is, maar wat het dramatisch net iets minder interessant maakt. Zoals de kinderen zelf ook nog niet alle vier uit de verf komen, zo min als hun onderlinge relaties helemaal geloofwaardig zijn. Maar het is mooi gemaakt, soms geestig, soms raak. De ‘armoede’ in die nette buurt blijkt door de huidige bewoners geërfd van de Terlaets; geld maakt inderdaad niet per se gelukkig en liefde kan van arme verzorgers komen.

Ik blijf nieuwsgierig naar de fictieve bewoners van mijn eigen buurt bij wie ik normaal niet binnenkom. Zo min als zij bij mij.

Willemspark. vpro. Z@pp. Donderdag 17.58, Nederland 3