Armoedig

Bij de Nipkowuitreiking kreeg de journalist gratis een band met ‘tips voor armen’, waar die armen zelf vijf piek voor neer moeten leggen; het equivalent van de wedde voor vijf verkochte daklozenkranten. Gerechtigheid bestaat immers niet. Hoewel? Bij het uit de verpakking halen lazerde het ding spontaan uit elkaar. Leuk: de armlastige omroep, slim geworden door haar omgang met overlevers, sleet afgekeurde exemplaren aan het journaille.

Kort daarna lag er een gave band met excuses in de bus - dus toch geen truc maar ongelukje. Kan hem pas bekijken als er een zwart klussende monteur voor de video is gevonden (‘Voor 3500,- hebt u een nieuwe’, zeggen ze in de winkel over een ding dat twee jaar oud is), maar ken al een paar tips en kreeg bovendien de schriftelijke versie zoals verschenen in blokletters en met 'primitieve’ tekeningen in het Muskens-Magazijn, bijlage bij de VPRO-gids.
Vanwege die tips schijnen lidmaatschappen te zijn opgezegd. Ook ik ga er sociaal-democratisch van uit dat de verzorgingsstaat alleen overeind blijft bij een breed gedragen ethiek, en al weet ik hoezeer die aan de bovenkant ontbreekt, toch stuit het 'Zij jatten ook’ als rechtvaardiging voor talloze varianten van fraude me tegen de borst - zeker bij groepen die een 'links’ idioom paren aan redelijke tot goede inkomens: wie is er dan nog wel verantwoordelijk? Maar wie het lidmaatschap opzegt vanwege het advies aan arme snoeperds om een Mars-wikkel terug te sturen met de klacht dat de kwaliteit tegenviel, waarna verontschuldigingen plus een pak zoetigheid bezorgd worden - die moet maar es uitleggen hoe hij niet met dit bedrog kan leven en wel met een wereld waarin kansen verdomd oneerlijk zijn verdeeld.
Natuurlijk zou ook ik het liefst hebben dat armen netjes en bescheiden waren, elders waardig stervend, hier waardig verstellend en geen beroep doend op de buitengewone bijstand - gelukkig voldoen veel vrouwelijke bejaarden aan dat profiel - maar dan moeten er geen jonge armen zijn, of die moeten hersenchirurgisch van hun agressie afgeholpen worden of, de moederkerken aller landen moeten hun met kracht van de zaligheid van hun sores en de bonus daarvoor in het hiernamaals weten te overtuigen.
Dat is natuurlijk toch het ironische aan de Veldpost-golf: dat de netste aller tv-personages (Peter van Ingen) en de bisschop elkaar ontmoeten in hun strijd tegen 'paars’. Postmodern kun je dat solidairste aller programma’s bepaald niet noemen, evenmin als Muskens’ hoogsteigen eeuwviering van Rerum novarum dat is. En toch kijk je je ogen uit wanneer in de goddelooste aller omroepgidsen onder de noemer 'Zij hielpen de armen’ bewust-knullige tekeningen van de Sinten Franciscus, Peerke Donders, Vincent de Paul en Don Bosco verschijnen. Serieus valt dat toch ook niet geheel te nemen. Het zijn verwarrende tijden, wat u zegt, buurman.
Bij de Nipkowuitreiking zat Muskens op de voorste rij. Maar de prijs mee in ontvangst nemen ging hem toch te ver. Zei een 'arme’, net als de eminentie door Veldpost uitgenodigd vanwege bruikbare tip: 'Als Monseigneur niet op het podium gaat, ga ik ook niet.’ Zo geschiedde het dat er foto’s bestaan van drie armen, Bromet, Van Ingen en Muskens die de Nipkowschijf tonen. Televisie was er niet. Vast wel als Paul Witteman had gewonnen. En dat vind ik dus lullig van Journaal en Nova.