Arno en ela

Arno: zie Nicholson Baker, De fermate. Vertaald door Rob van Moppes, uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, 272 blz., f36,50 Ela: zie Eurudice, F 32: Het orgasme. Vertaald door Annelies Eulen, uitgeverij Arena, 231 blz., f39,50
Arno: Zo nu en dan, gewoonlijk in het najaar, wellicht omdat mijn hormoonproduktie dan het hoogst is, ontdek ik dat ik over het vermogen beschik een Plooival te maken. Een Plooival is een in tijdsduur varierende periode gedurende welke ik leef, mij vrij kan bewegen en kan denken en zien, terwijl de rest van de wereld een halt is toegeroepen. Zodra ik met mijn vingers knip gaat elke gebeurtenis waar ook ter wereld over in een gelei-achtige, zwevende toestand.

Ik kan me bewegen, de luchtmoleculen gaan uiteen om me door te laten gaan, maar dat doen ze ongaarne, met tegenzin. De wereld blijft precies zoals ze is, behalve daar waar ik me ermee bemoei. Doorgaans probeer ik zo discreet mogelijk te zijn - zo discreet als mijn lustgevoelens me toestaan. Want mijn Plooikracht is hoofdzakelijk een seksueel hulpmiddel. Ze is een direct neveneffect van mijn begeerte naar naaktheid. Ik geloof niet dat ik de weg naar de Plooival ooit had weten te vinden als ik niet in de eerste plaats zou zijn gedreven door mijn verlangen vrouwen van hun kleren te ontdoen en hun lichamen aan een nauwgezet onderzoek te onderwerpen. Ela: Klemvast in haar gebalde vuist verdwijnt de twaalfeneenhalve centimeter lange punt van het mes in haar vlees. Ela voelt dat elk van haar schaamlippen een laag van illusies vertegenwoordigt die moet worden afgepeld voordat het voornaamste mysterie van het leven kan worden onthuld. Terwijl ze haar kut uit zich snijdt, zingt Ela in zichzelf: ‘Ik wil de kennis van binnenuit, de bron. Ik wil ernaar kijken, het mysterie doorgronden.’ Ela’s kut valt met een kleine 'sjlomp’ op de grond. De uit haar stoffelijk omhulsel bevrijde kut heeft een droomachtige uitwerking. De kut lijkt te branden zonder te worden verzengd, zoals het braambosje van Mozes. Ze straalt licht uit. Dan verandert ze langzaam, heel langzaam van gedaante. Ze neemt de vorm aan van een glinsterende, transparante buis overdekt met kleine bobbeltjes van donker plastic, als grijze, omhooggerichte porien. Ze heeft de textuur van rubber, van latex namaakvlees. Opeens ontdekt Ela wat het is: het is een 35 mm groothoeklens. Ze houdt haar een paar centimeter van haar ogen, fronst en vraagt: 'Is dit mijn kern?’ Ela likt eraan. De smaak is mild en steriel, als van nylon. Ze verspreidt een vage koperachtige geur van levend vlees. Ela merkt op dat het binnenste van de lens geen glas is maar dat het lijkt op spuug van een spin dat opdroogt wanneer het in aanraking komt met lucht maar dat een transparante zachtheid behoudt die verwijst naar de kleverige afscheiding die het oorspronkelijk was. Arno: Mijn Plooivermogen maakt mij zielsgelukkig. Ik ben zo dankbaar dat ik al die blote vrouwenborsten mag zien. Ik kan mijn geluk gewoon niet op. Geen leven kan prachtiger zijn dan het mijne. Geen enkele kutverslaafde filmster of popzanger, geen enkele fotograaf voor een blootblad heeft een rijker leven, want ik kan, wanneer ik maar zin heb, een vrouw van haar kleren ontdoen zonder dat dat op enigerlei wijze haar of mijn leven verstoort. De gemiddelde vrouw, de alledaagse vrouw, de fascinerend lelijke vrouw, ik kan hen, op een stoep of in het meedogenloze licht van een platenzaak, in een plotselinge staat van naaktheid (de hare en-of de mijne) bekijken, en dat kan niemand anders. Er bestaan hele massa’s borstvormen waar het grote publiek geen weet van heeft. En op die immer verborgen schoonheden, volmaakt in hun onontbeerlijke onvolmaaktheid, mag ik mijn blik laten rusten totdat ik hen begrijp. Ela: Langzaam dringt het tot Ela door wat haar is overkomen. Haar kut is haar teruggegeven. Als Ela door de lens kijkt, bezit ze haar kut nog. Ze kan er op een nieuwe, indirecte manier mee copuleren. Haar kut kan zich hechten aan iedere voorbijganger die ze uitkiest, terwijl Ela kan toekijken. Ze hoeft niet meer te voelen bij seks, ze kan gewoon door haar eigen sleutelgat kijken en klaarkomen. Ela bestudeert de lens nogmaals en ontdekt opeens dat er een tekentje op staat, als een tatoeage: f 32. De kleinste opening van een fotolens. Ze realiseert zich dat het te maken moet hebben met de extreme strakheid van haar kut. Ze tilt haar benen op, steunt met haar voeten tegen de spiegel en blikt met glanzende ogen nerveus naar haar geteisterde wond. Het is er nog steeds een ravage. Ze redeneert: 'Ik zie een gat waar ik een gat had. Een groter, wijder, donkerder gat in plaats van een kleiner, nauwer, sprankelender gat.’ Terwijl ze voor de spiegel hurkt, duwt ze de lens in de gapende, tandeloze mond tussen haar dijen. Het past! De koele, vochtige, cilindrische lens nestelt zich moeiteloos tussen haar benen. Ze betast de lens teder. Dan verwijdert ze de lens weer voor een ogenblik om haar op haar camera te schroeven en een paar kiekjes van zichzelf in de spiegel te schieten. Ze straalt, ze is verrukt over haar nieuwe knip-aan knip-uit kut. Ze stopt hem weer terug in het gat, trekt een jurk aan en gaat opgetogen de straat op. Arno: Op het moment dat Ela voorbijliep, knipte ik met mijn vingers. Ze hoorde de knip niet, die hoor ik alleen - het universum stopt op een onbepaald punt vlak voordat mijn middelvinger tegen de muis van mijn duim slaat. Ze was net bezig haar ene been voor de andere te zetten. Ik stak mijn handen uit en legde ze op haar heupen. Het was heerlijk om haar heupen onder de zachte stof van haar jurk te voelen en te zien hoe mijn handen de binnenwaartse glooiing van haar middel volgden. Ik tilde de zachte zoom van haar jurk tot boven haar heupen en balde de stof samen tot twee vleugelachtige bundeltjes die ik met een grote knoop aan elkaar bond. Ik trok haar panty en onderbroekje zo ver mogelijk omlaag, wat niet zo ver was omdat haar benen in loopstand waren gespreid. En toen kreeg ik te zien wat ik nu aanschouw. Ela: Arno ziet tussen Ela’s dijen een cilindrische lens, die zich er tevreden heeft genesteld alsof ze daar van nature hoort. Gedreven door zijn drang naar kennis betast Arno de lens. Ze voelt zacht en vochtig, als een contactlens of als slijm. De lens neemt zowel de plaats in van Ela’s eigen strakke kut als van een volmaakt passende stijve pik. Arno masseert de lens, drukt erop met zijn middelvinger; de lens deukt in, als strak gespannen folie. Zodra hij de lens liefkoost, buigt ze naar binnen, terwijl Ela’s dijen zich spannen in een zinnenstrelende lijn. Arno begint de lens steeds naarstiger te strelen. Ela’s aderen puilen bijna uit haar huid alsof ze met groene zijdedraad aan de binnenkant van haar dijen zijn geborduurd. Op het moment dat ze klaarkomt, beslaat de donkere lens met een witte nevel en overstroomt haar beeldvenster, waarna ze onmiddellijk dichtklapt met een scherpe 'klik’. 'Nee! Dit is niet om te lachen’, denkt Arno. 'Wat gebeurt hier? Heeft die meedogenloze kut net een plaatje van me geschoten terwijl ik me gedraag als een ordinaire gluurder? Of heeft de lens een foto genomen van haar eigen onverbiddelijke orgasme?’ Arno: Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat mijn Plooivermogen een kwestie van uitverkiezing is, omdat ik meer dan enige levende tijdgenoot iemand ben die niemand echt kwaad berokkent. Niemand anders heeft het recht met een knip van zijn vingers naar willekeur vrouwen van hun kleren te ontdoen, maar ik vind dat ik dat recht wel heb, al is het maar omdat mijn nieuwsgierigheid meer liefde en toegeeflijkheid behelst dan die van andere mannen. Ik wil gewoon weten hoe iedere vrouw eruitziet en aanvoelt. Ik wil ervaren hoe de ribben van een volslagen vreemde vrouw onder mijn handen aanvoelen, of een plukje haar vasthouden dat ik nooit eerder heb vastgehouden, of klaarkomen in iemands gezicht terwijl zij midden in haar eigen orgasme is stilgezet. Mijn gezichtsvermogen is grenzeloos en liefderijk promiscue, en elke keer als ik een Plooival maak, heb ik de kans een uitverkoren lichaam lief te hebben voor wat het werkelijk is: om bijvoorbeeld naar de kont van een vrouw te kijken terwijl de eigenares in een telefooncel een gesprek voert en aan andere dingen denkt dan aan het feit dat ze een kont heeft, waardoor haar kont dus volledig zichzelf kan zijn. Maar Ela’s kut verstoorde de orde van mijn Plooileven. Het was de eerst keer dat iemand terugkeek terwijl ik haar lichaam een Plooival lang liefderijk met mijn ogen aftastte. De klik van de lens op de plaats waar haar kut had moeten zitten, zette de tijd onverbiddelijk weer in beweging. En in plaats van ontzet te reageren op haar eigen ontbloting en mijn naakte nieuwsgierigheid, barstte ze in een luid en honend lachen uit. Het was mijn laatste Plooival. Ela: Voortaan kan Ela lachen om alle mannen die in hun opwinding de verandering van haar kut niet opmerken, terwijl hun penissen wanhopig vechten om door het glas te breken dat zich zo diep naar binnen uitstrekt dat ze er stevig in worden vastgehouden. Ze zullen niet vermoeden dat ze worden blootgesteld aan het oog van de wereld, binnen in die castrerende wereld die dichtklapt op het moment van haar genot - Cut! - en hen verlamt in hun nederlaag, plaatjes schietend van hun krachteloze leden wanneer ze geen andere uitweg hebben dan zich terug te trekken en om een wapenstilstand te vragen. Geen enkele man zal ooit met een ongeschonden eer uit deze ontzagwekkende, mechanische kut komen.