Avondmaal

Ulevellen bracht hij mee. Precies twee. Als de maagdelijke kloten van het bokje vroeger al niet zo werden genoemd dan gaan ze vast in hun toekomst wel zo heten.

Ze hangen erbij als pure amethist in de cleavage van een douairière. Snel verholpen. De zwakste beweging van het mes is voldoende om ze op te vangen in de bakpan daaronder. Schepje weinig heilige maar gloeiende olie volstaat. Als rollebollende angsthaasjes wentelen de nog ingepakte balletjes zich in het hete vet. Barsten open. Angstvallig en wreed tegelijk.
Praat dan met de pan ernaast. Daarin wat saus, overgebleven toen al het andere op was. De eend, de beste eend. Beter omdat hij een kopje Margaux, Château Lascombes ‘85, over zijn kuifje heeft gehad. Van binnen nog meer moois, zoals vers kroos en brede waterpest.
Die saus, bij ballen. Hors concours aan de baby voeren. Daar heeft zo'n kindje tenminste wat aan. Mocht het ooit het hoofdje dienen te bieden aan langdurige donkere en droge opslag.
Maar wij schrijven inmiddels intussen en er ligt een gevacumeerd wildzwijnskuitje te gisten in de koelte van de kast. Omdat het leven onderbroken werd door een weekend in Milaan. Op de markt, achter en terzijde van het station, ver weg van de mistige adem van de Duomo, drie funghi porcini uit Calabria ingeslagen.
Bij Peck, in de via Spadari van de keurige jonge verkoper Stefano Stoppani, een hele zampone, de meest schunnige (maar waarom?) en ingewikkelde varkenspoot ter wereld gekocht. Die is pas twee dagen later aan de beurt. Moet gekookt in een schone zakdoek, dat wordt nog zoeken.
Voor salume di cinghiale moet je aan de overkant zijn. Die laatste boodschap kan er ook nog wel af. Wat kwam er nog meer op tafel tijdens Het Laatste Avondmaal? En waarom geen varkenspootjes?