Baby

Amanda Platell, de spindokter van de Britse Conservatieven, heeft vaak gefantaseerd over de heilzame werking van een baby voor het politieke aanzien van William Hague. Bronnen van The Guardian uit het partijbureau van de Tories meldden dat ze hoopte dat William en Ffion eindelijk eens voor nageslacht zouden zorgen. Maar weer heeft de Conservatieve partijleider zijn meerdere moeten erkennen in Tony Blair. In mei 2000 zal voor het eerst in 150 jaar een zittende premier een baby krijgen. Het is de meest sensationele zwangerschap sinds Diana in verwachting was.

Voorlichters en pr-deskundigen werpen zich tegenwoordig met liefde op het privé-leven van politici. Vroeger was het eerder een mijnenveld vol mogelijke onthullingen dat ze zoveel mogelijk verborgen hielden. Nu weten ze dat kiezers meer interesse hebben voor het persoonlijke wel en wee van een premier dan voor zijn politieke plannen. Een baby leent zich voor talloze fotosessies en a-politieke achtergrondverhalen. Het maakt een premier menselijk, en dat is wat de kiezers volgens de campagnestrategen willen.
Het exploiteren van het familiegeluk is evenwel niet zonder gevaar. IJverige journalisten berekenden dat het kind op vakantie in Italië of Frankrijk moest zijn verwekt. Dat vond de chauvinistische Blair weer minder aangenaam. Het moest wel een Britse baby zijn en dus verzekerde hij de pers dat het kind home made was. Hij suggereerde zelfs dat de vruchtbare daad had plaatsgevonden bij een bezoek aan de koningin op haar buitenverblijf in Schotland.
Toen feministen riepen dat het persoonlijke politiek was, hadden ze deze perverse uitleg van hun programma niet kunnen voorzien. Blair maakt het persoonlijke politiek - niet om de privé-sfeer te politiseren, maar om de politiek te depolitiseren. De ‘bypass’-strategie, heeft Philip van Praag dat genoemd in De verkoop van de politiek. Het doel is om zo veel mogelijk in het nieuws te zijn zonder dat parlementaire journalisten lastige vragen kunnen stellen. De feministen stelden aan de kaak dat een sekse-identiteit geen dwangbuis mag worden met regels hoe te leven. Je wordt niet als vrouw geboren, je wordt tot vrouw gemaakt, schreef Simone de Beauvoir vijftig jaar geleden. Niets is natuurlijk, en dus is niets onaantastbaar.
Blair gebruikt zijn identiteit juist om zijn standpunten vanzelfsprekend te maken. Toen hij beloofde armoede onder kinderen in twintig jaar uit te bannen deed hij dat 'niet alleen als politicus, maar ook als vader’. Alsof politici niet maar vaders wél te vertrouwen zijn. Persoonlijke ervaringen en omstandigheden kleuren het oordeel, maar die wetenschap moet juist worden gebruikt om zowel de identiteit als het standpunt ter discussie te stellen, niet om beide boven debat te verheffen. Enkele maanden geleden schreef ik dat het taboe op chemische castratie dat in dat verre verleden nog bestond, doorbroken moest worden. Zodra ik aan de kwetsbaarheid van mijn dochtertje en sinds kort ook aan die van mijn pasgeboren zoon denk, vind ik de bescherming van de lichamelijke integriteit niet meer onaantastbaar. Ik gaf toe dat het een zwaktebod was. Een vriendin ging na lezing een stap verder. Als het persoonlijke lief en leed het politieke oordeel in de weg zit, wist zij nog maar één oplossing: vaders moet hun stemrecht worden ontnomen. Voor zelfreflexieve vaders wil ik een uitzondering maken, maar voor Blair ben ik het van harte met haar eens: wie zelfs zijn ongeboren vrucht misbruikt, moet politiek worden gecastreerd.