Balletje

Maar wat is algemeen.

In het oosten, zelfs indien vaag aangegeven toch nog van redelijke afmeting, wordt vrij algemeen geloofd dat voedsel ook medicijn is. Niet alleen de verwarming op gang helpt en tot beweging in staat stelt. Maar dat het eten van zekere stoffen, op bepaalde wijze klaargemaakt, zowel ziekte als genezing in de hand kan werken. Een al te voor de hand liggende logica. Dat je daar hier, vooral in een Utrechts ziekenhuis, weinig van merkt ligt uiteraard aan onszelf.
Hoewel ik het oosten, zelfs in het algemeen, graag gelijk geef gaan ze er mij soms toch wat te ver. Je kunt ook zeggen dat het oosten de neiging heeft de dingen mooier te maken dan ze zijn. Velen trappen daar te graag in. Gezien vooroordelen ook niet meer zijn wat ze waren moet ik echter voorzichtig zijn.
Zo ben ik te weten gekomen dat ze vooral in China denken dat een negatieve ervaring met een orgaan, lichaamsdeel of ander hulpstuk, het best bestreden kan worden door een stukje van datzelfde onderdeel van een ander dier te eten. Vreselijke pijn in de ribbenkast wordt op die manier verminderd door het onbeperkt eten van spare ribs. Ik geef toe dat dit een wel zeer eenvoudig voorbeeld is, maar zo begrijpen tenminste meer mensen er meteen wat van. Ik krijg graag een goede tip, maar waar houdt het op? In het oosten natuurlijk nergens.
Omdat fictieve voortplanting ook daar dagelijks gedrag is, mag het duidelijk zijn dat vooral de systemen die daarop draaien regelmatig correctie behoeven. In al hun wijsheid doen ze er in het geheel niet dubbelzinnig over. Dus zoals een wandelende mensnier op het rechte pad wordt gehouden door een zorgvuldig thuisgebrachte en daarna in koriander en ansjovis gewikkelde en doorgeslikte lamsnier zo kan de slappe I van impo alleen met de harde P van anderdiers pik bestreden worden. De pik van de stier, wie anders. Wie volgt? Het recept is al in huis.
Maar, zoals de sportcommentator zijn balletje opgooide: ‘Hoe zit het met de moraal van Zuid-Korea?’