Barend & Barend

Barend & Barend

Twintig jaar geleden zat ik in De Meer op schoot bij mijn vader. Er stonden oude mannetjes bij de poort. Ze vonden het leuk dat een klein meisje meekwam. Soms zaten we met de hele familie op de gezinstribune. Na afloop ging mijn vader interviewen. Mijn moeder, zus en ik liepen het stadion uit naar de auto. In mijn gedachten komen twintig jaar geleden geen honden en ME voor. Totdat mijn nichtje een keer bijna geraakt werkt door een amateuristische vuurwerkbom. Ze had een kaartje voor de staan tribune die naast het uitvak lag. Vanaf dat moment mocht ik niet meer zo vaak mee naar Ajax.

De laatste jaren ga ik weer met mijn vader naar voetbal. Hij draagt een baseballpet. We komen langs honden en ME. Van de perskamer struinen we naar de tribune en terug.

Afgelopen zaterdag liep ik weer met mijn vader naar het stadion. Met ons veel vaders en moeders hand in hand met hun kinderen. En twintigers met hesjes die iedereen naar hun plek hielpen. Geen honden en ME.

Kaartjes werden bij een ouderwets toegangshokje afgescheurd. Geen beveiligingsbeambten en niemand werd gefouilleerd. Tijdens de wedstrijd kreeg ik verschillende keren kippenvel. Als de Ieren zingen, zingt iedereen mee. Vader, moeder, zoon en dochter juichen hartstochtelijk bij Iers balcontact. Toen Ierland scoorde, sprong de halve perstribune een gat in de lucht.

Geen moment van angst. Het was weer het heerlijke uitje van twintig jaar geleden. Na afloop van de wedstrijd gingen we allebei ons werk doen. Ik liep naar beneden. Want in een huisje in de hoek van het veld gaf de bonds coach een persconferentie. Teleurgestelde Nederlanders betraden het gras. Zij wilden foto’s nemen. Weer geen honden en ME. Maar twintigers met hesjes die de foto’s namen. De Ierse gemoedelijkheid leek te zijn overgeslagen op Van Gaal. Want hij stond de pers uitgebreid te woord. Geen gekke uitbarstingen. Het was nog lang rustig in Dublin.