Barend & Barend

Barend & Barend

Een column over voetbal? Vorige week woensdagmorgen, een dag na de aanslagen in Amerika, interviewde ik Johan Cruijff. We zouden het over het Nederlands elftal en Ajax hebben en over de activiteiten van de Johan Cruijff Welfare Foundation. Het gesprek ging niet over voetbal. Dat voelde zowel voor Cruijff als voor mijzelf niet goed.

Het interview vond plaats op de open dag van de Welfare Foundation. In tegenstelling tot het Europese voetbal werd dit evenement niet afgelast. En met een duidelijke reden. De Foundation sponsort projecten voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapten. De open dag was georganiseerd om valide kinderen van Amsterdamse basisscholen kennis te laten maken met invalide leeftijdgenoten. Volgens Cruijff moeten ze zich ervan bewust worden dat er ook mensen zijn die minder gelukkig worden geboren. En als valide persoon moet je deze kinderen helpen. Sport is de manier om die kinderen en ouders, die volgens Cruijff voortdurend een crisis doormaken, blij te maken.

«In Amerika hebben nu ook veel kinderen crisis. Ze hebben misschien wel hun ouders verloren. Deze kinderen moeten straks ook weer geholpen worden door mensen die niet getekend zijn door de ramp», zei Cruijff. En daarmee legde hij de vergelijking tussen het doorgaan van de open dag van zijn Foundation en de verwerking van de ramp voor de Amerikanen. De valide en gezonde mens moet gewezen worden op zijn plicht om de invaliden en minder bedeelden te helpen. «En de open dag is geen feestelijke gelegenheid. Het is helaas pure noodzaak. Want er wordt veel te weinig voor deze mensen georganiseerd», aldus Cruijff.

En dus verrichtte Cruijff die middag de aftrap van de voetbalwedstrijd, was hij aandachtig toeschouwer van een atletiektraining en probeerde hij nog even mee te doen met rolstoelhockey. Cruijff werd zelfs door een van de jongetjes verleid tot het trappen van een bal. «Kom op, Johan, voetballen», riep het mannetje, terwijl hij Johan aan zijn arm sleurde. Hand in hand liepen ze over het voetbalveld. Voor de kinderen en hun ouders was de dag na de ramp in Amerika er een om nooit meer te vergeten.