Barend & Barend

Barend & Barend

Het is met het koninklijk huis net als met het Nederlands elftal. Aanvankelijk waren het De Telegraaf en het Algemeen Dagblad die het andere Oranje, en in zijn slipstream Ajax, Feyenoord en PSV, de journalistieke begeleiding gaven die het verdiende. Op weekbladgebied, weet ik uit eigen ervaring, was Vrij Nederland de voorloper van een volwaardige sportjournalistiek. Inmiddels plaatst NRC Handelsblad zaterdag op zijn voorpagina een groot verhaal over eredivisieclub rbc en verschillen alle landelijke kranten op hun voorpagina van mening over de gevolgen van het nieuwe transfersysteem.

Het heeft even geduurd, maar de berichtgeving over het rijkste Oranje is eindelijk ook de schaamte voorbij. Het was de Volkskrant die marktleider De Telegraaf klopte met de onthulling van de ware identiteit van Máxima. Ik ben ervan overtuigd dat de koningin zelf ook een deel van de regie in handen heeft genomen. Hoe konden anders alle media, van Nova tot RTL Nieuws, zijn getipt dat Máxima op 29 januari aan de zijde van Willem-Alexander het Stedelijk Museum zou verlaten?

Wat tot die dag privé-domein was van de Nederlandse gossip-pers en De Telegraaf, werd ineens onderdeel van de berichtgeving van alle landelijke kranten. Zij ontdekten wat De Groene via René Zwaap allang wist: dat het koninklijk huis kritische journalistiek met gevoel voor humor verdient.

Dat laatste is belangrijk, want zonder enig gevoel voor humor kun je uitglijers van koninklijke bloede niet dagelijks volgen. Met alle media in zijn kielzog bezocht Willem-Alexander New York. De journalisten gingen niet voor niets. De verwijzing naar «De Brief» in La Nacion heeft ze iets geschonken waar ze niet van durfden dromen. Dat WA met zijn prachtige initialen zijn lul achterna loopt, was al duidelijk, maar dat zijn hersens inmiddels ook in zijn ballen zijn gaan zitten, is toch weer verrassend te noemen. Máxima werd in bed kwaad. «Alex, je moet die kutpers van jou eens wijzen op een ingezonden brief in La Nacion.»

Wat is La Nacion, carina?

«Een grote Argentijnse krant, cono, zeg maar een openbare bron die iedereen kan raadplegen. En als je het niet doet, stop ik met de pil.»

Zo gaat dat. Ook bij Oranje.