Groen

Basel

In Basel deed de herfst niet aan herfst. Het was achttien graden en de zon scheen, het leek een frisse zomerdag. Toch was het 13 november en de bomen waren kaal. De ‘Zolli’ van Basel is een ouderwetse stadsdierentuin, er rijden treinen dwars doorheen, huizenrijen dringen de dieren in een langgerekte tuin. Er was geen enkele aap te zien, wel grote hijskranen. Ik had mijn nieuwe hobby bij me, de Sony Cybershot. Ik maakte heel veel foto’s van de twee okapi’s die daar rondlopen, en ook een van een neushoorn waar ik al met mijn neus bovenop stond en toch gebruikte ik de megazoom. Dat is dus een zeer kunstzinnige foto geworden. Ik kon weer enkele dieren van de nog te zien-lijst afvinken: de Java-aap, de kleine koedoe, wilde ezels, de Graue Heidschnucke, een dwergzeboe en niet te vergeten de briluil. Die laatste is erg mooi, vaak zijn uilen grijzig, deze had bruin en wit. Vaak maakte ik een foto waarbij het hekwerk haarscherp was en de dieren erachter vaag. Dat deed ik niet met opzet, dat deed de Sony Cybershot voor mij.
Na twee uur begon zich zodoende een thema af te tekenen: het wezen van de dierentuin. Ik begon dat ook op andere manieren in te vullen: een nijlpaard kiekte ik op het moment van onderduiken, de kleine koedoes (werkelijk zeer fotogenieke dieren) deelde ik doormidden met dikke bamboestengels, fraai gekleurde vogels nam ik half verscholen achter bladeren, voedertafels of elkaar. Ik denk dat het een tentoonstelling gaat worden, ik weet nog niet waar. Dat is voor later zorg. O ja, er is ook nog een beeld van een dikke kip die hard voor me wegrent: een rossig stipje, met een nog oneindig veel kleiner kippenkontje. Ik denk ook veelzeggend, die foto komt zeker op de tentoonstelling.
Aan het einde van mijn vier uur durende bezoek was ik weer terug bij het begin. De okapi’s liepen in een ander verblijf, het publiek kon vlakbij komen en tegen die tijd kon ik niet anders dan delen van de dieren fotograferen. Poten, koppen, konten. Het wezen van de okapi.