Bekeringsijver

Rabat - Waarom zet Marokko evangelisten uit? Want dat deed het land vorige week op betrekkelijk grote schaal: zo'n zeventig christenen van diverse snit, veel Amerikanen maar ook een handvol Nederlanders, werden gedwongen hun koffers te pakken, verdacht als zij werden van bekeringsijver. De vraag is dus eigenlijk waarom Marokko dáármee zo'n moeite heeft.
Maar eerst: wás er wel sprake van proselitisme? Wel, wat de Nederlanders betreft - behoorlijk streng in de leer overigens - die woonden in een soort commune in de Midden-Atlas, waar veel armoede is. Sommigen zorgden daar al tien jaar voor kinderen die ze min of meer hadden geadopteerd. Die draaiden gewoon mee in het gezin, waar Nederlands werd gesproken en, vermoed ik, voor of na het avondeten uit de bijbel werd gelezen. Op school volgden deze kinderen het officiële Marokkaanse curriculum, dus ook koranles en dergelijke.
Minister van Buitenlandse Zaken Verhagen tekende bij de Marokkaanse ambassadeur protest aan tegen de uitzettingen: er was toch zoiets als vrijheid van religie, een grondrecht? Voor de duidelijkheid herhaalde de Marokkaanse minister van Communicatie daarom nog maar eens dat Marokko een open en tolerant land is. Met andere woorden: het gaat hier niet om vrijheid van religie, het gaat om bekeringsijver, dáár heeft Marokko wat op tegen. Zowel de katholieke als de protestantse kerk te Rabat zit iedere zondagmorgen bomvol zwart-Afrikanen, met hier en daar een bejaarde Française, en deze kerkgangers wordt niets in de weg gelegd.
Van de moslim een christen proberen te maken, ligt hier gevoelig omdat de bijna absolute macht van de koning wordt gelegitimeerd door de islam: Mohammed VI is, zo wil althans de mythe, een directe afstammeling van de profeet, en daarnaast is hij Aanvoerder der Gelovigen, grondwettelijk. Dit alles moet men niet te licht nemen. Evenmin moet men onderschatten hoezeer de Marokkaanse veiligheidspolitiek sinds de aanslagen in Casablanca in 2003 in het teken staat van de strijd tegen het politieke salafisme. Niet alleen worden salafisten meedogenloos op de huid gezeten, het regime doet er ook alles aan ze de wind uit de zeilen te nemen. Dat betekent: iedereen aanpakken die de Marokkaan van de officiële Marokkaanse variant van de islam tracht af te houden. Anders, nietwaar, zouden de salafisten kunnen gaan roepen dat de staat partijdig is en alleen hén vervolgt, terwijl zij nota bene moslim zijn - en die christenen mogen wél gewoon hun gang gaan? Marokkanen zouden dan kunnen gaan denken dat het niet veel gekker moest worden.
Geadopteerde kinderen van hun ouders scheiden is keihard, en Marokko deinst daar geen moment voor terug. Ik vermoed dat ieder Arabisch land zo zou reageren. De vraag wordt dan waarom de evangelisten een dergelijk risico met die kinderen hebben willen nemen.