Televisie

Bel de Raad!

Televisie: kinderprogramma’s

Oudste kleindochter werd zeven. Dank u. Opa moest poppenkast spelen. Toen ze vier werd zat hij daar niet mee: gordijn met punaises in de deuropening; drie lullige poppetjes (een ellendeling, een sukkel en een jeugdige held); «kijk uit, achter je» en «hard meeroepen»: volledige identificatie, rode konen en waarderingscijfer 10 gegarandeerd. Na afloop haastte het publiek zich de gehele voorstelling na te spelen, waardoor het geplande koekhappen in de verdrukking kwam. Nooit groter succes gehad. Maar wat moet een mens drie jaar later, waarin zijn publiek via tv, dvd en bioscoop onwaarschijnlijke hoeveelheden drama tot zich heeft genomen, inclusief meesterwerken als Sneeuwwitje, Stuart Little, De Daltons en Minoes? Hij hangt een gordijn op, bedenkt een sjieke trut die zich te goed vindt voor meidengroep K3 en ook overigens een onaangenaam karakter heeft, zorgt voor een miraculeuze bekering van Saulus tot Paulus en gans het publiek eindigt in een triomfantelijke K3-polonaise – op de vierjarige zus van de jarige na, die het gordijn optilt, haar duim opsteekt en roept: «Goed gedaan, opa.» Nee, ik heb niet voor niets geleefd. Maar een mirakel blijft het dat ze even hard vallen voor eigengemaakte knullige eenvoud als voor subliem professionalisme. En misschien nog wel het meest voor professionele middelmaat – want mijn scenario was natuurlijk een laffe knieval voor het succesvolste product van de Vlaamse kinderlokfabriek waar bij ons de Tros met zijn Bassie-geest zo gek op is.

Voor kwaliteitsdrama belandde ik bij Villa Achterwerk: Ik ben Willem, tweede reeks, voorafgegaan door een «making of». Alleen al leuk omdat regisseur Mijke de Jong te zien en horen was (recent gelauwerd in Berlijn voor haar prachtige Bluebird – NCRV-Telefilm, scenario Helena van der Meulen). Internationale roem en hier nauwelijks aandacht – dat is het lot van veel goed Hollands drama want kunstliefhebbers kankeren op maar kijken niet naar de televisie, ook niet (of juist niet) als die klasse vertoont. Enfin, Willem is drie jaar ouder geworden maar nog altijd leuk met zijn vele dagdromen. Leuker, vond ik, dan Nieuwe ouders, ook drama, waarin kinderen die hun ouders niet zien zitten zich andere fantaseren. Dit keer een jochie dat zanger wil worden en zich daarom een ouderlijk showbizzstel droomt – die proleten blijken. Maar de werkelijkheid overtreft de stoutste fantasie, want prompt na Achterwerk brengt de Tros Sterretjes, waarin kinderen van vier tot zes het oeuvre van bijvoorbeeld Henk Westbroek zingen: Vriendschap is een illusie. Kijk ernaar en bel de Raad voor de Kinderbescherming om Henk, Ron Boszhard en Cor Bakker te laten arresteren. En al die vaders en moeders direct uit de ouderlijke macht!