België rouwt multicultureel

Een straattafereel, in de schaduw van de moord op Loubna Benaïssa. Een oudere man excuseert zich ten overstaan van een paar allochtone jongeren voor het feit dat hij een autochtone Belg is. Antwoordt een hunner: ‘Maar nee, meneer, u hoeft zich niet te verontschuldigen. Wij moeten gewoon inzien dat we allemaal dezelfde mensen zijn. Het kleurverschil is er alleen maar gekomen door klimatologische omstandigheden.’

België rouwt multicultureel. Daar kan men cynische woorden over spreken. Men kan de goede God danken dat de dader geen allochtoon was, maar - noem het een geluk bij een ongeluk - zo'n gewone, boerenhondebelg, die in de buurt van zijn benzinepomp bekend stond als le fou de la station.
Voorlopig is het een feit dat de schrik en het medelijden een hoogst authentieke indruk maken. Natuurlijk zijn er bloemen, tegen kostprijs geleverd door de bloemisten in de buurt. Er is voorafgaande aan de voetbalwedstrijden een minuut stilte in acht genomen. De rouwdienst in de moskee, door vrouwen bijgewoond, is door heel de natie met een brok in de keel bekeken. Inclusief de voor de verregaande vodderigheid van het mislukte speurwerk verantwoordelijke autoriteiten.
Premier Jean-Luc DeHaene zei, tegen zijn gewoonte in, precies waar het op stond. De familie van het vermiste en vermoorde kind heeft in enkele maanden méér voor de integratie van de Marokkaanse gemeenschap gedaan dan vele jaren officieel overheidsbeleid, inclusief dat van DeHaene zelf. Want hoe ging het in de praktijk? Zo'n Marokkaans meisje speelde in de zandbak. Boog Oom Agent zich naar haar over en duwde het kind met de neus in het zand: ‘En vertel me eens, hoe is het in de woestijn?’
Of Loubna zich eveneens een dergelijke vernedering heeft moeten laten welgevallen, wij weten het niet, wij weten alleen dat zij vermoord is en dat haar zaak en bagatelle is afgedaan, omdat zij tenslotte een kleurtje had. Evenals haar indrukwekkende zuster Naheda die door Paula d'Hondt, de ex-commissaris voor migrantenzaken 'een dubbele zegen voor het integratieproces’ is genoemd, een kind dat, met hoofddoek en wel, de voortreffelijkste en verstandigste dingen heeft gezegd.
Waarschuwde Paula d'Hondt: 'Laten wij nu alsjeblieft niet denken dat we er zijn. Dat gevoel zou pas terecht zijn wanneer Vlaams Blokker Gerolf Annemans over de migranten zou zeggen: “Dit zijn waardige mensen, wij aanvaarden hen.” Helaas is die dag nog zeer ver af.’
Diezelfde Gerolf Annemans is elke dag op het televisiescherm te zien in zijn rol van lid van de commissie-Dutroux, dat de moord op Julie, Mélissa, An en Eefje moet beoordelen. Niet tot zwijgen te brengen! Het Vlaams Blok heeft er immers belang bij om de staat zoveel mogelijk in een kwaad daglicht te plaatsen - God weet dat dit inmiddels zeer eenvoudig is. Nu het een gekleurd meisje betreft, is datzelfde Vlaams Blok zo stil als een muis, in de wetenschap dat de Belgen éven niet van hun racistische praatjes zijn gediend. Het is in deze verdrietige tijden een kleine winst, waarvan het zeer de vraag is of die te zijner tijd kan worden verzilverd.
Maar het is winst.