Kunst

Bellen met de kunstenaar

Kunst The Present order is the disorder

of the future

Met The Present order is the disorder of the future is het werk voor de nieuwe conservator moderne en hedendaagse kunst van De Hallen, Xander Karskens (Breda, 1973), begonnen. Karskens trad al in januari 2006 in dienst van het jonge Haarlemse kunstpodium, maar zat tot op heden vast aan het tentoonstellingsprogramma van zijn voorganger Karel Schampers.

Een spannend moment, zo’n eersteling. Wat verandert er in het tentoonstellingsprogramma? Welke nieuwe accenten worden gelegd? Kort na zijn entree liet Karskens al doorschemeren dat hij in zijn programma wil reageren op actuele maatschappelijke ontwikkelingen en signaleren wat er op dit moment in de kunstwereld speelt. Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar daarmee lijkt het doek gevallen voor tentoonstellingen als Verwey en boot en Israel aan zee. Vanaf heden richt De Hallen zich uitsluitend op hedendaagse kunst.

The Present order is the disorder of the future is een internationale groepsexpositie van hippe, jonge kunstenaars uit Amerika en Europa. Uitgangspunt is de vraag of de beeldende kunst nog in staat is beelden te produceren die kunnen concurreren met de stortvloed aan beeld en informatie van onze huidige gemediatiseerde samenleving. De vraag stellen is hem beantwoorden. Karskens ziet potentie genoeg. Hij wel. Een rondgang door de Verweyhal en de Vleeshal brengt mij aan het twijfelen. Overtuigend zijn vooral de installaties van Alexandra Leykauf en Tris Vonna-Michell. Leykauf maakte een installatie van fotocollages en grote, losstaande uitvergrotingen van vervallen theaterinterieurs. En Vonna-Michell ontwikkelde een installatie waarin de geschiedenis van radio-transmissie en manipulatie subtiel wordt vertaald naar een performance. Voor vijf euro kunnen bezoekers aan de balie beneden een telefoonkaart kopen, waarmee ze met een telefoon in de zaal de kunstenaar kunnen bellen en via live transmission de spoken word performance kunnen opvragen.

Tegenover deze goede kunstwerken staan kitscherige aquarelschilderingen vol landschappen en dieren van Jen Liu. Liu maakt ook theatrale video’s die aanschurken tegen de internationale videostijl van dit moment (theatraal, verhalend en vervreemdend). Liu’s visueel aantrekkelijke Comfortably Numb is niet overtuigend: het verhaal over de Broederschap van de Steen is te dun, het kerkgezang te sfeerbepalend en de ‘verlies-van-spiritualiteit’-moraal te opgelegd.

Ook Slater Bradley past met zijn video Dark Night of the Soul naadloos in de actuele videostijl. In zijn film wandelt een astronaut (dubbelganger van de kunstenaar) op de muziek van Beethovens Maanlichtsonate door het Museum of Natural History in New York. De astronaut staat symbool voor de romantische, dolende ziel. Door de muziek, thematiek en camerashots refereert het werk aan films van regisseurs als Tarkovsky en Kubrick. Omdat dialogen en monologen ontbreken en er in feite weinig gebeurt gaat de spanning helaas snel verloren.

The Present order is the disorder of the future, De Hallen, Haarlem, tot 25 november