Berlusconiwatch (16): Winnen

Rome - Berlusconi heeft gewonnen, en dat is aan alles te merken. Het potje knikkeren - de regionale verkiezingen van twee weken geleden - heeft dusdanig in zijn voordeel uitgepakt dat zijn ongeduld groot is. Nog doen alsof er een oppositie bestaat en alsof er democratische spelregels zijn, lijkt tijdverspilling. Waarom zou hij?
Het programma kan nu eindelijk in één vloeiende beweging worden afgewerkt:
1) ‘De geoorloofde afwezigheid’, de wet die betekent dat Berlusconi voor de duur van zijn nog driejarige premierschap nooit meer voor een rechter hoeft te verschijnen. De wet is al ondertekend door de president van de republiek, Giorgio Napolitano.
2) Berlusconi for president, al jaren zijn droom. Waarom er een vage figuur boven hem is gesteld als 'garant voor de grondwet’, heeft Berlusconi nooit begrepen. Het is nog even steggelen over een Frans, Amerikaans of Russisch presidentsmodel, maar in ieder geval: Berlusconi wil de allerhoogste worden.
3) Voor mensen met afwijkende meningen - van die van Berlusconi - wordt het lastig. Dat is vooral te merken aan de nieuwsuitzendingen op Rai Uno, het moederschip van de publieke omroep. Presentatoren die er met een moeilijk gezicht bij zaten om te laten merken dat ze het niet eens waren met de propagandistische toon van het belangrijkste journaal op de Italiaanse tv, zijn vervangen. Van de zes nationale tv-journaals zijn er drie direct Berlusconi’s eigendom, en drie indirect, want de publieke omroep Rai valt onder 'toezicht’ van de regering. En 'toezicht’ is een begrip waar Berlusconi goed weg mee weet, helemaal in de wetenschap dat zeventig procent van de Italianen zijn informatie alleen van de televisie haalt.
Winnen met maat past niet in Berlusconi’s vocabulaire, en de Italianen zouden het ook vreemd vinden. Want winnen betekent in Italië vanaf de tijden van de Romeinen gewoon: alles.
De Italiaanse film Vincere ('Winnen’) die volgende week in Nederland in première gaat, belicht het concept vanuit het gezichtspunt van een van de verliezers. Ida Dalser, de minnares van de jonge socialist Benito Mussolini en de moeder van zijn eerste zoon, begrijpt niet dat ze niet past in de toekomstplannen van de Duce. Vincere laat zien hoe het fascistische regime korte metten wist te maken met iemand die iets niet wil snappen.
De film, die vorig jaar hoge ogen gooide in Cannes en algemeen werd geprezen om zijn gedurfde aanpak en verrassende kijk op de Duce-figuur, werd door Italië niet ingezonden voor de Oscar dit jaar. Men koos liever voor maar weer eentje van Giuseppe Tornatore, de regisseur van de veilige, nostalgische films over Sicilië, waar hij al een keer een Oscar mee won (Cinema Paradiso 1988). Baària was een herhaling van zetten, maar ja: hij werd geproduceerd door Berlusconi’s productiemaatschappij Medusa.
De Oscar Academy tuinde er deze keer niet in en heeft Baària niet geselecteerd. Vincere hebben ze niet gezien.