Wake-up call uit Afrika

Berlusconiwatch (35)

Rome - Wat zijn een paar schaars geklede bunga-bunga-meisjes in verhouding tot heel Noord-Afrika dat op het punt staat in houten vissersbootjes naar Italië te komen? Er is maar één man die op dit moment de bange gemoederen van de Italianen kan sussen, en die man is de vader des vaderlands Silvio Berlusconi. Zijn lichaamstaal spreekt boekdelen. De rust is teruggekeerd, de irritatie verdwenen, de glimlach zelfverzekerd. Hij durft zelfs wel een grapje aan over het seksschandaal dat hem volgens alle politieke experts ter wereld de kop gaat kosten. ‘De jongeren die ik hier voor me zie zijn zo mooi en sympathiek dat ik ze graag zou uitnodigen voor een bunga-bunga-feestje, wat betekent pret maken, wat rondspringen, wat eten en drinken, maar verder niets. Zij die komen met andere verwachtingen wacht helaas een teleurstelling…’

En een brede grijns voor de christelijke jongeren van een splinterpartijtje dat Berlusconi afgelopen zaterdag had uitgenodigd op het partijcongres in een hotel in Rome. Bij de zaak waar het echt om gaat, de dreiging van de hele Maghreb die staat te popelen op de kades van Libië om de oversteek naar het Bel Paese te maken, verandert zijn gezicht. Olijkheid maakt plaats voor bezorgdheid. Het applausje dat opklinkt als Berlusconi plechtig aankondigt: 'Er heeft ons bericht bereikt dat de situatie in Libië niet meer in handen van kolonel Kadhafi is’, bevriest hij met een meewarige blik. 'En dat is een probleem’, laat hij er met een frons op volgen.

Een probleem waar hij meer van weet dan wij, voel je aan. Hoe hij het gaat oplossen is nog niet duidelijk, maar je hebt op dit moment toch liever Silvio Berlusconi met zijn contacten, zijn directe lijn naar de bunker van Kadhafi, dan de holle woorden van de oppositie. Ja, de mensenrechten zijn zeker ook een mooie zaak, maar not in my backyard, vindt het gros van de Italianen. Huiverend kijken ze ’s avonds naar het nieuws, waar trossen glunderende Libiërs en Tunesiërs op de kades in vloeiend Italiaans vertellen dat ze eraan komen 'omdat onze toekomst in Europa ligt, niet hier’. En hup, de vingers met het V-teken, bekrachtigd met een 'Italia, ti amo!’

Tegen deze angst weegt geen bunga-bunga-feestje op. Berlusconi snapt het allang. De sliert aan processen die hem nu wacht hebben betrekking op dingen waar de Italianen op dit moment niet mee bezig zijn. Het is een privé-feestje van het openbaar ministerie waar het volk wel voor is uitgenodigd, maar niet zal komen. De wake-up call uit Afrika heeft de Italianen bereikt, en de enige die de telefoon opneemt is Silvio Berlusconi.