Bestraling

Een heel interessante ervaring: bestraling. Eerst moest ik in het ziekenhuis komen om een masker te laten maken. Er werd een groen materiaal op m'n hoofd gevormd en toen ik vroeg wat dat voor spul is, vertelde de technische mijnheer dat het spul met geheugen is.

Een paar dagen later kreeg ik een lijstje met data waarop ik moest komen om een paar minuten bestraald te worden. Ik ging er dus heen, vervoerd door een beste vriendin die mij iedere keer gebracht heeft en ook weer mee terug genomen. Ze is mee naar binnen gegaan en kon mij dus dingen vertellen die ik niet kon zien, want ik werd met dat masker vastgeketend aan de tafel tijdens de bestraling.
Je voelt er niks van. Het masker zat een beetje nauw, omdat ik inmiddels een gezwollen medicijnkop heb. Ik vond dat niet erg, maar de dienstdoende bestralers maakten zich heel lief bezorgd over knellen. Alsof ik niet tegen een paar minuten knellen zou kunnen. Het is nu achter de rug. Ik ben weer kaal, maar dat doet me niks meer, ik ben toch al een keer kaal geweest. Alles went.
Op straat draag ik een petje. Gisteren zei zo'n kaalgeschoren vlerk tegen me: ‘Wat ben jij lelijk.’ Gesterkt liep ik verder. Toen kwam ik een maf Amerikaans groepje tegen en een daarvan zei: 'God loves you as you are.’
Ik vond wel dat ik daarna iets voor mezelf mocht kopen om me te troosten met die twee mafkezen. En terwijl ik niet van zoet houd, eet ik nu een geroosterd boterhammetje met heerlijke marmelade.
Mensen zeggen de raarste dingen tegen je als je kanker hebt en ze worden ook nog bazig, op een paar na en dat zijn je echte vrienden.