Sylvain Ephimenco

Beton

Niemand is onfeilbaar. Je kunt zeer overtuigd zijn van de juistheid van je standpunt en toch bot vangen. Je kunt ook week in week uit schrijven «mijn standpunt is juist want ik heb in mijn broekzak een analyse van beton». Totdat je op een dag merkt dat de feiten nog hardnekkiger zijn dan je dacht en dat er rot in het beton van je analyse is geslopen. Wat te doen? Verleden jaar vond ik mijn standpunt inzake Kosovo juist. Maar ik besefte tegelijk dat er risico’s aankleefden. Ik ben geen deskundige in de Balkan, de Navo en militaire strategieën, en kan de toekomst niet voorspellen. Ik ben meer iemand die naar het verleden kijkt en zegt: genoeg, dat wil ik niet nog een keer meemaken. Mijn grote gebrek: ik beschik niet over een voorraad beton om er analyses van te maken. Toch ben ik voor het eerst achter een oorlog gaan staan. Vroeger, als men mij had gevraagd ben je voor of tegen bombarderen, had ik gezegd: tegen. Maar ik keek naar het verleden en ik zag hoe de afzijdigheid van de internationale ge meen schap in de Balkan de weg vrij had gemaakt voor de wreedste afslachting die we sinds de Tweede Wereldoorlog hadden gekend. Hoe het nationalisme van Milose vic een Europese regio in vuur en vlam zette. Ook zag ik dat op het moment dat de internationale gemeenschap in 1995 eindelijk besloot haar pink in beweging te brengen, het met de etnische zuiveringen, het beleg van Sarajevo en de oorlog in Bosnië was gedaan. Mijn bescheiden analyse was: Milo se vic en het meest oorlogszuchtige deel van zijn aanhang hebben maar voor één ding respect, en dat is de bom die op hun hoofd valt.

Dat ik gelijk heb gekregen is meegenomen. Dat degenen die ongelijk hebben gekregen niets meer van zich hebben laten horen, is jammer. Bijvoorbeeld Marcel van Dam die drie maanden lang in de Volkskrant tegen de interventie schreef. Anders gaat het met Joeri Boom in De Groene. Altijd een nieuwe analyse in de aanslag. Als Kosovo onafhankelijk wordt dan springt opnieuw de nationalistische vonk in de Balkan, schrijft hij. Tot aan Macedonië «waarmee de gevreesde derde Balkanoorlog erg dichtbij zou komen». Zou kunnen natuurlijk, maar stel: Kosovo wordt onafhankelijk en Rugova en Kostunica gaan in plaats van de derde Balkanoorlog uit te vechten samen het glas heffen, wat is dan de volgende betonnen analyse van Boom? Deze misschien: als die twee samen het glas heffen dan zal het alcoholisme de Balkan voorgoed vernietigen.

Verder schrijft hij dat het weliswaar goed gaat in de regio maar dat er «veel, heel veel tijd en veel geld» nodig zijn eer het beter wordt. En «daaraan heeft natuurlijk niemand gedacht toen de eerste bommen werden geworpen».

Mijn vraag van de week: waaraan heeft Boom niet gedacht toen de eerste bommen werden geworpen? Antwoord: dat de Navo bin nen 78 dagen zou winnen zonder grondoorlog te voeren en verlies te lijden. Dat alle Kosovaren snel huiswaarts zouden kunnen terugkeren. Dat Rusland en China zouden inbinden. Dat het krachtige antwoord van de internationale gemeenschap de Ser viërs uiteindelijk aan het denken zou zetten. Dat na de bombardementen de Servische oppositie krachtiger dan ooit uit de stofwolken te voorschijn zou komen. Dat Milosevic snel door zijn volk uitgespuugd zou worden. Dat de Kosovaren voor de gematigde Rugova zouden kiezen en het UCK politiek zouden afvoeren. Dat Kostunica toenadering met het oorlogstribunaal zou zoeken. Kortom, dat de Navo-bommen zo'n positieve uitwerking zouden hebben.