Bij de heroprichting der psp

Van kindsbeen aan kon ik al geen geweld verdragen. Ik was nog geen twee jaar oud toen ik in de kinderboerderij de kemphanen trachtte te scheiden. Vechtende honden, bij ons in de buurt, hadden aan mij een kwaaie, wat mij menige jongensbroek heeft gekost. Bij de gebruikelijke knokpartijen op school trad ik graag als buffer op hetgeen mij gemiddeld op drieeneenhalve bloedneus per maand kwam te staan. Tot onbegrip van mijn lieve ouders, overigens, zodat ik zelden zonder een aanvullend pak slaag naar bed ging.

Verder was het bij ons thuis een saaie bedoening. De meningsverschillen liepen zelden hoog op. Vandaar dat ik, eenmaal een opgeschoten puber, mij dagelijks op de Wallen vertoonde, loerend op de kans ruziende hoeren en pooiers tot een vergelijk te dwingen. Je hoeft mij dus niet te vertellen wat een hersenschudding is.
Maar al mijn inzet ten spijt was het uiteindelijk allemaal kinderwerk. Dus verbreedde ik mijn maatschappelijke belangstelling. Alexandr Krasnovitzky zat nog niet in de Goelag Archipel of ik liet mij al door bevriende activisten aan de voordeur van de Russische ambassade spijkeren. Om een lang verhaal kort te maken: inmiddels ben ik een van de bekendste pacifisten van Nederland.
Nadat ik na mijn laatste vredespoging andermaal uit het ziekenhuis was ontslagen, stuurde mijn vrouw mij naar de psychiater. Dit stuk onbenul beweert dat ik eigenlijk een masochist ben. Hij dacht mij voor zijn theorie te winnen door mij een opdonder te geven. Dat mannetje vergist zich lelijk. Voor een keer ben ik vastbesloten mijn tanden te tonen. Ik heb inmiddels een klacht bij de medische tuchtraad ingediend en ik ga net zolang door tot hij uit zijn ambt is ontzet.