Bij ons op school

Bij ons op de praktijkschool (9)

Omdat ik de pet fan Dafit hep gepakt mar het was een grap. Aldus beantwoordt de dertienjarige Kevin op het «uitstuurformulier» de vraag waaróm hij eruit is gestuurd. Een moeilijke jongen, Kevin, te moeilijk voor onze school, hij laat zich niet terechtwijzen, begint dan onmiddellijk te roepen dat wij hem haten, en is dan niet meer aanspreekbaar, pruilt dan alleen nog maar. Als de meeste van onze leerlingen acht Kevin het meestal niet terecht dat hij eruit is gestuurd.

David bijvoorbeeld schrijft alleen maar: niks gedaan.

En Sanae: om ik voor de raam keek hij was toen boos op me zij hij tege me ik moet weg.

Dat je het toch vrij bont moet maken wil je eruitgestuurd worden, dat weten de leerlingen wel, ze geven het alleen niet graag toe. Wel is het ook zo dat ze soms niet beseffen hóe bont ze het maken. Sanae, daar ben ik zeker van, beseft niet hoe druk ze kan zijn, dat ze met haar luide stem bezig is voortdurend door de klas te schreeuwen, en dat dat erg hinderlijk kan zijn.

Het is voor een leerling de kunst het formulier zo in te vullen dat je de waarheid tegelijkertijd spreekt en verhult, en Nabil is daar een meester in. Ik ging met ibrahim praten toen moesten we deruit van juf. Toen zeiden we mogen we nog kans toen zeit ze ja toen even later moest ibrahim eruit en even later moest ik ook eruit omdat ik per ongeluk (voor geintje) abdel aangeraakt.

En ik ben een meester geworden in het interpreteren ervan. Met Ibrahim praten is onophoudelijk kletsen geweest, en het «aanraken» van Abdel zal eerder op slaan hebben geleken.

Maar Abderrahman verbaast me dan toch weer. de meester montier zijde tegen mij hoe ga je het oplossen en toen zijde ik gooie hem onder de trem en toen zijde meester ga naar de direkteur.

Hij is wel eerlijk. En dat, natuurlijk, maakt dit briefje zo leuk, dat de zo pedagogische aanpak van meester Montier volledig maar dan ook volledig stukloopt op Abderrahman die, typisch Abderrahman, vastzit in zijn woede. Het duurt bij Abderrahman altijd even eer hij dingen kan «oplossen».

Ik spaar deze uitstuurformulieren, ik spaar ze al tien jaar, ik kan er geen genoeg van krijgen. Het zijn en blijven juweeltjes maar ik weet nog steeds niet waar dat precies aan ligt. Is het omdat leerlingen zich er zozeer kind, en dus onschuldig tonen, juist op het moment dat ze iets hebben misdaan? Om dat contrast? Ze zijn eruitgestuurd, ze hebben zich misdragen, maar als ze dat opschrijven is het moeilijk nog boos te worden, zelfs, of liever nog: júist als ze er omheen draaien.

Hamza, op en top leerling van de praktijkschool, oog om oog, tand om tand, negeren kan hij niets: omdat ze huhhuh deed en ik deed dat ook begon ze te schoppen heb ik haar trug geschopt

Waar het bij praktijkschoolleerlingen uiteindelijk om gaat, is ze enige zelfreflectie bij te brengen. Als jij dit doet, doet een ander, de meester of de juf, dat. Dat ze het verband leren zien tussen hun eigen gedrag en hoe dat anderen beïnvloedt. Soms lijkt dat aardig te lukken, zoals bij Jessica: opdat ik teveel ging praten en dat ik niet goed naar de jufvrouw ging luisteren. En bij Mitchell: omdat ik een beetje raar deed. En bij Hafida: ik had een groot mond. Allemaal redenen om eruit te worden gestuurd, en ze weten het. Maar Jessica verdenk ik ervan het brave meisje te spelen, in de hoop de strafmaat te reduceren.

Maar het moet nog iets verder gaan. Neem Hicham, een watervlug rakkertje met een grote mond, een jochie dat graag kattekwaad uithaalt, en ook wel meer dan kattekwaad. Hij houdt er ook van de arme Najam te pesten, een jongen met een licht autistische stoornis, die wat er om hem heen gebeurt vaak maar half begrijpt en door iedereen in de klas raar wordt gevonden.

Ik ben boos op Hicham als Najam boos naar mij toekomt en zegt dat Hicham hem pest. Ik zeg tegen Hicham: schrijf voor mij op wat je hebt gedaan en waarom Najam dat niet leuk vindt. Ik ga dat goed lezen, en als ik vind dat je het niet goed hebt gedaan, zit je vanmiddag tot half vijf strafwerk te maken.

Dat vindt Hicham niet leuk, en hij gaat aan het werk. Even later laat hij mij zien: ik zat naast Najam en ze gingen onder de tavel trappen toen ging ik hem duwen. waarom die het niet leuk vint. Omdat hij niet meer leuk op school hebt en gaat iedreen hem pesten en voelt hij dan niet thuis en hij voelt ze dan niet goed dan wil hij anders niet op school nog een keer komen en dan gaat hij ons hatten