Bivakkeren in kelders

Istanbul - De plannen van de bestuurders van de stad waren hartverwarmend. De gemeente wilde de zigeuners redden uit hun erbarmelijke omstandigheden. Want je hoefde maar een half uur in de straten van de wijk Sulukule te wandelen om te constateren dat de duizenden zigeuners in verschrikkelijke omstandigheden woonden, dat hun huizen met de dunne muren en kapotte daken te klein en te vochtig waren, dat in deze huizen geen plek was voor een douche, dat de mensen zich op straat wasten en dat de zigeuners aan het lijden waren.
Het hartverwarmende plan van de gemeente kwam erop neer dat deze zigeunerwijk tegen de grond moest. Alle huizen in de wijk moesten gesloopt worden en de zigeuners moesten in plaats van in hun vreselijke bouwvallige krotten in flats gaan wonen, waar de muren tegen de wind en kou bestendig waren. Deze nieuwe huizen hadden zelfs mooie keukens en mooie badkamers. En Sulukule, de wijk waar de zigeuners meer dan vierhonderd jaar leefden - dus lang voordat de voorouders van de bestuurders van Istanbul een stap in deze stad hadden gezet - zou de nieuwe plek worden voor ultraluxe villa’s. Want Sulukule ligt in hartje Istanbul en de grond van deze wijk is te veel waard om er weer huizen voor de straatarme zigeuners voor te bouwen.
Ondanks de protesten van de zigeuners en van mensen die solidair zijn met de zigeuners reden de enorme werkmachines dag in, dag uit Sulukule in. De muren die in alle kleuren van de wereld geverfd waren gingen tegen de grond. De zigeunergezinnen deden hun schaarse spullen in paardenwagens en reden die paarden naar hun nieuwe, betere huizen. Ze reden naar de flatgebouwen die 45 kilometer van het centrum van de stad waren neergezet. Dit gebeurde allemaal vorig jaar, net voor de winter. Nu zijn we een jaar verder. Het moet gezegd dat de gemeente haar taak serieus neemt als het gaat om een ‘nieuw gezicht’ voor de voormalige zigeunerwijk. De muren van de villa’s zijn reeds verrezen.
En wat betreft de zigeuners: zij hebben nu weer nieuwe huizen. Ze bivakkeren in uitgebrande vrachtwagens, in weggegooide auto’s, in kelders die door niemand anders gehuurd zouden worden en soms ook op straat. Ze hadden namelijk meteen ingezien dat ze geen kans hadden in die flats. Elke dag zijn ze met hun muziekinstrumenten, hun bloemen, hun oud papier en hun bedelen in de weer om te overleven. En voor al die activiteiten moeten ze dicht bij de binnenstad zijn. Geld om te forensen hebben ze niet. Het is nu winter in Istanbul en de zigeuners beginnen het echt koud te krijgen. De stadsbestuurders hoor je er niet meer over.