Bladgoud

Het belang van brood valt makkelijk af te meten aan de frequentie waarmee dichters en schrijvers gebruik maken van de materie deeg als metafoor.

‘Ongebakken deegsliert’ is zelfs door de meeste letterleken vanuit twee richtingen thuis te brengen. In de krant, en niet eens in de buurt van het actuele warme eetvoorschrift van die dag, trof ik onlangs een vertaalde regel aan van Marguerite Yourcenar: 'de pafferigheid van gerezen deeg’. Twee dagen later, bladerend in het decembernummer van Maatstaf jaargang '53, zoals ik wel vaker doe op zondag, valt mij in het gedicht 'Reprise’ van Ellen Warmond de regel op: 'wolken zijn bleek als deeg’.
Zal het ooit mogelijk zijn om de gelatinepudding een even belangrijke uithoek van de wereldliteratuur te doen zijn? Ik vrees van niet. Terwijl ik nog zo hoopte dat mijn discrete lancering van het beeld van de met bladgoud doorspekte gelatinepudding een gelukkig duwtje in die richting kon betekenen.
De oester is literair wel geslaagd. De mus niet. Kaas enigszins. Voorbeelden van deze laatste drie categorieën kan iedereen zelf verzinnen. Daar zit ik hier niet voor. Wel lijkt het mij interessant te weten of er mensen zijn die het juist achten wanneer er een kaas naar ze zou worden vernoemd.
Huiswerk voor deze week is het maken van komkommersoep zoals geserveerd in restaurant Loglio e fimo in de schaduw van Cap Gris Nez. Benodigdheden: bouillonvormige kip, drie komkommers, dille, peterselie en vier personen. De moeilijkheidsgraad wordt bepaald door het nauwkeurig bepalen van de juiste diameter van de zeef van de passe-vite. Aangenaamste streling van mondholte werd genoteerd bij het toepassen van de middelste der drie mogelijkheden.
Van mussen wordt geroepen dat ze uitsterven en gefluisterd dat ze gebraden het opeten waard te zijn. Natuurlijke verwijzing naar bovenstaande soep. Een echt goede, maar dan wel hete, komkommersoep is tenslotte zo zeldzaam als een gebraden mus. Dit recept bereikte mij via Haarlem te bijna aan Zee.