Groen

Bladharken

Erwin Kroll wordt altijd opgewonden als hij slecht weer afkondigt. Die is dol op lagedrukgebieden, storm, regen en hagel. Dan gebeurt er tenminste wat. Zó opgewonden raakt hij vaak dat hij zelfs de foutieve aanwijzende voornaamwoorden van Marjon de Hond overneemt en zonder blikken of blozen zo’n lagedrukgebied ‘die’ noemt. Zelf vind ik het wel fijn als er stille omstandigheden heersen wanneer ik in een tuin aan het werk ben. Regen en harde wind, nee, dat werkt niet lekker. Nevel en windstilte, dát is nog eens fijn. Dan denk ik aan een gedicht over een spin in een najaarstuin, die rustigjes voortgaat, en woorden als ‘novembergaren’, ‘decemberstrengen’ en ‘herfstdraden’ en ‘onvermorzelbaar werken in een kalme wereld’. De titel van dat gedicht zal dan zijn: ‘Monoloog in oktober’.

Een van de bijkomstige voordelen van buiten werken is het bijna ongemerkt verder denken. Aan wat dan ook. Dat denken zit in je achterhoofd. Voor je het weet heb je na het omzagen van een eikje dat op de verkeerde plek staat, en dus aangemerkt kan worden als onkruid, een gedicht te pakken. Na urenlang bladharken, ben je zo maar twee bladzijden verder in een roman. Tijdens lezingen wil ik wel eens doordraven en zeggen dat ik rustig met opzet een keurig bijeengeharkte hoop bladeren weer verspreid (als ik zeker weet dat de werkgever even in de kelder is, of op de wc zit), zodat ik helemaal opnieuw kan beginnen.

Van alle tuinwerkzaamheden is dat bladharken toch wel de meest onbewust stimulerende. Dat zit ’m in de herhaling van dezelfde beweging, maar vooral ook in het geluid dat een bladhark maakt. Die nieuwerwetse harken, van plastic (groen vanzelfsprekend), daar is niets aan, die moesten verboden worden. Daar zit geen trilling in, die hebben niet dat plezierige ploing van de metalen harken. In een grote tuin urenlang van ploing, grats, ploing, grats, steeds dovere schouders en ongevoeliger ellebogen, een achterhoofd dat overuren maakt, een mistig stille wereld om je heen, een enkele vogel die lijzig nog wat nafluit. En dan soms, later, op papier, merken dat onbewust bewust geworden is.