Bladvulling

Soms zeggen ze in een restaurant wel eens iets dat je zonder het van te voren te weten het allerliefst had willen horen: ‘We hebben ook nog lapin au citron!’ Met de meest onmerkbare hoofdknik kreeg ik het begrip van de oude vast en zeker adellijke Russische ober onmiddellijk retour. ‘C'est bon!’ raspte hij somber.

Dat zijn nu toevallig ook weer net de enige drie Franse woorden, althans in die volgorde, waar ik vertrouwen in heb. Want je weet het. Dat volk laat elkaar de grootste onzin uitkramen. Als het maar donkerbruin klinkt en niet te controleren valt. Sla ik een boek open, staat daar voorin: ‘Les racines de l'esprit sont dans l'estomac.’ In hoofdletters daaronder de naam van het individu Rivarol die dit verbluffend inzicht deelachtig werd.
Bestelde een peperwodka. Daarna het dier tussen de zure vruchten. Natuurlijk kon ik niet anders constateren dan dat het precies zo smaakte als het klonk: konijnenmuziek met citroenzang.
Allemaal bladvulling omdat er maar niets van de poot van het wilde bosvarken komt. De vogelslager belde wel, maar alleen om te roepen dat hij alvast een schouder had, maar die kon hij ook ergens anders kwijt. Dat liet ik graag aan hem over. Omdat het van de poot naar de schouder meer dan un pas is. Een kip heeft geen schouders. Dat kon je duidelijk zien in Antwerpen. Voor de gelegenheid heette hij Coucou de Malines en in de pose waar hij in de etalage terecht was gekomen, leek hij wel erg op wat er overblijft van een vreselijk geslipt jong kameeltje. Eenmaal van kop en poten ontdaan knapte hij toch nog aardig op en op tafel aangekomen smaakte hij zelfs naar meer. Daarom volgende week weer naar Antwerpen, als daar geen poot tussenkomt.
Naschrift: volgens mij is het trouwens andersom: 'Les racines de l'estomac sont dans l'esprit.’ Rivarol is getikt. Maar wat doet dat er toe. Eet allen op mijn kosten een waterwafel!