Film - Little Men

Blijven jakkeren

Alle kleuren van de regenboog komen voorbij in de titelsequentie van Ira Sachs’ wonderschone nieuwe film Little Men. Zo ziet de leefwereld van de dertienjarige Jake eruit: hij is bezig met een tekening over een verafgelegen, imaginaire wereld waarin allerlei schakeringen mogelijk zijn. In de echte wereld is het evenwel een ander verhaal. Dat wordt duidelijk wanneer de leraar het lokaal binnenkomt waar de kinderen of lawaai maken, of niets zitten te doen, of aan het tekenen zijn zoals Jake. De leraar, van middelbare leeftijd en van top tot teen gekleed in het bruin, dringt erop aan dat er orde komt. De kinderen gehoorzamen, want deze man zal wel weten hoe het moet in het leven.

Medium film   verano en brooklyn imagen 1
Theo Taplitz en Michael Barbieri in Little Men. Regie Ira Sachs © September Film Distribution

New York is de setting van Little Men, net als in Sachs’ vorige werk, Love Is Strange (2014). De stad biedt een kleurrijke achtergrond voor het verhaal over Jake (Theo Taplitz) en zijn ouders, Brian (Greg Kinnear) en Kathy (Jennifer Ehle). Na de dood van Brians vader verhuist het gezin naar Brooklyn, naar het huis waar de overleden vader heeft gewoond. Daar maken ze kennis met de Chileense kleermaakster Leonor (Pauline García) die een winkeltje op de benedenetage van het huis heeft, waar ze tevens woont met haar zoon Tony (Michael Barbieri), een stoere jongen die houdt van voetbal en die graag acteur wil worden, net als Jake’s vader. Jake en Tony kunnen het goed met elkaar vinden, maar hun vriendschap wordt op de proef gesteld wanneer blijkt dat Leonor jarenlang te weinig huur heeft betaald. En dat zij en haar zoon mogelijk zullen worden uitgezet.

Sachs’ ingetogen regie is een verademing. De grootste kracht van de film ligt in de wijze waarop het verhaal zich bijna ongemerkt ontwikkelt. De realiteit van grote-mensenkwesties en het ‘geheime leven’ van tieners vormen het centrale conflict. Dat laatste komt prachtig tot uiting in scènes waarin Jake en Tony door de straten van Brooklyn jakkeren op respectievelijk skeelers en een step. De wijze waarop de jongens bewegen is lyrisch – het is alsof de echte wereld, de stad om hen heen verdwijnt en hun gesloten leefwereld álles is. Ook de toeschouwer komt er niet in, maar dat is niet erg. Het ontrafelen van het mysterie van wat deze jongens denken en voelen is ons niet beschoren. We kunnen alleen maar kijken en bewonderen: hoe groots moet het wel niet zijn om zo vrijblijvend te leven, zónder de beslommeringen van de echte wereld.

Maar er is een grens aan die vrijheid. Dat wordt duidelijk dankzij de subtiliteit waarmee regisseur Sachs het dilemma van Jake’s vader behandelt. Om te zorgen voor zijn gezin moet Brian harde besluiten nemen over het wel of niet uitzetten van Leonor. Doet hij het wel, dan raakt zijn zoon zijn boezemvriend kwijt. Doet hij het niet, dan is hij een slappeling. De tieners, die uiteindelijk zo boos op hun beide ouders worden dat ze weigeren met hen te praten, ontdekken dat er een les valt te leren uit de ‘kleurloosheid’ van het volwassen bestaan: ouder worden betekent ‘mens’ worden. Maar de kunst is om te blijven jakkeren, om tekeningen te maken waarin alle mogelijke kleuren terugkeren.


Te zien vanaf 18 mei