Bloed en bier op het Taksimplein

Istanbul – Er is op het Taksimplein wel vaker gevochten tussen demonstranten en politie. Maar de rellen van afgelopen weekend waren anders. De gevechten om de bouw van een shopping mall op het plein tegen te houden, brachten de doorgaans slome middenklasse in beweging. De meeste mensen gingen niet alleen de straat op vanwege hun haat jegens de autoritaire premier Tayyip Erdogan, maar ook om de vechters, die in de smalle straten van Taksim als ratten in de val zaten te redden.

Toen zaterdagnacht, kort na twaalven, de eerste berichten via Facebook en Twitter naar buiten sijpelden over bloed en gebroken ledematen trokken huisvrouwen de straat op en maakten lawaai met potten en pannen. De mannen reden toeterend in hun auto’s door de straten. Toen de zon opkwam, was de stad al in beweging. Van overal begonnen mensen richting Taksim te lopen. Zij die aan de andere kant van de Bosporus wonen, wandelden met duizenden tegelijk over de hangbrug.

‘In de straat Missokak zitten we klem.’ ‘De politie begint de aanval op Tarlabasi.’ Aan de stroom berichten van de opstandelingen van Taksim kwam geen einde. Hoe meer berichten over hun nijpende positie, hoe drukker het werd in de straten naar het plein. Tegen de middag bestond de menigte uit misschien wel een miljoen betogers. Het grote treffen tussen de massa en de politie, die alle wegen naar Taksim had afgezet, leek onvermijdelijk. Maar net voor de grote clash kreeg de politie de opdracht het plein te verlaten. Voor het eerst in de geschiedenis van Turkije trok de politie zich terug voor demonstranten. Terwijl politiewagens tussen de duizenden mensen wegreden, doken in de straten rond Taksim ambulances op.

De overwinning werd gevierd: aan de voet van de heuvel werden bierflessen uitgedeeld. Bier, omdat de regering de verkoop van alcohol aan banden heeft gelegd. Terwijl ze eraan nipten, riepen de betogers: ‘Proost Tayyip.’

Even later omarmde de grote massa de betogers die al dagen strijd leverden. De rook van de gevechten in de bekende winkelstraat Istiklal hing nog in de lucht. In straten en op pleinen hing traangas. Water voor de brandende ogen was overal gratis, zelfs bij de Amerikaanse koffieketens die vanwege hun Amerikaanse karakter hun ruiten hadden moeten prijsgeven.